Bir kefede gramlar diğer kefede tartılan toz şeker, pirinç falan; dengeyi, adaleti, hakkaniyeti sağlamak için zavallı bakkal amca, üç kez beş kez, biraz alır, biraz verir ve orta yolu, adaleti bulmaya çalışırdı. Şimdi tartılı paketler hazır.

Dinimizde aşırılıklara yer yok. Orta yol, sırat-ı müstakim en uygun hayat tarzı. Ama terazinin kefesi gibi, duyguları da dengede, adalette tutmak kolay değil. Uçlardan uzak, vasatı, ölçüyü, itidali sağlamak günümüzde iyice zorlaşmış. Çağın mergup metaları hisler, hevesler, menfaat, tarafgirlik, hakkaniyeti kaybetmek ya kişinin ayağını yerden kesip uçuruyor ya da hayatın gerçekliğinden koparıp yerin dibine batırıyor. Yani bir uçtan diğer uca savrulmalar… Zaten ferdî, ailevî ve toplum hayatındaki pek çok problemler bu dengesizliklerin ürünü. Aşırılığın pozitif tarafı ifrat duygular tedavi edilmeyince, bu sefer aynı aşırı duygular negatif tarafta insanı tefrite sürüklüyor. Aşırılığa alışan........

© Yeni Asya