Kur’ân-ı Kerîm insanı sürekli düşünmeye, ibret almaya ve aklını kullanmaya davet eder. “Neden düşünmüyorsunuz? Neden bakmıyorsunuz? Niçin ibret almıyorsunuz?” anlamındaki ayetler, kâinata sıradan bir bakışla değil, anlamaya yönelik bir bakışla bakmamızı ister. Çünkü insanın en büyük vazifelerinden biri, gördüğü şeylerin ardındaki hikmeti fark etmektir. Ancak insanlar çoğu zaman gaflet içinde yaşar. Yani her şey normal ve sıradan gelir. Ama hiç de öyle değildir.

Etrafımızdaki bütün canlılar çok küçük minik başlangıçlardan yaratılır. Tohumcuklar, yumurtalar gibi. Bu küçük başlangıçların temelinde hidrojen, oksijen, karbon ve azot gibi maddeler vardır. Fakat bu basit görünen maddelerden sayısız çeşitlilikte canlılar ortaya çıkar. Bu durum bize açıkça gösterir ki, kâinatta görülen çeşitlilik ve düzen tesadüfün değil, sonsuz bir ilmin ve kudretin eseridir.

Tabiat Yaratıcı olamaz

Bazı insanlar her şeyin tabiat tarafından ya da tesadüfen oluştuğunu iddia eder. Ancak bu iddianın hiçbir sağlam temeli yoktur. Bir çekirdeğin ağaç olması için milyonlarca bilgi, plan, proje ve kudret gerekir. Dünyanın bütün teknolojisi bile bir çekirdeğe hayat verip onu ağaç yapamaz. Çünkü hayatı ve canlıları yaratmak, onlara şekil ve........

© Yeni Asya