Kuşlar yuvaya dönüş çığlıklarında… 

Güneş ovalara, dağlara, yamaçlara saldığı şuâlarını toplamakla meşgul…

Gurubda hüzün dolu yangınlar, gönüllerde turuncu hatıralar.

Ve tunç renkli gökçölünde koşar yılkı atları ahenkle..

Görünmeyen süvariler ve ateş gülleri.. düğüm düğüm suskunluk. 

Bir yağmur duası yükselir ovalardan dağlara doğru,

Kırkikindi yağmurları gibi coşar rahmet.

Bir çocuk koşarak geçmek ister ebemkuşağı arasından..

Bir gelincik tüter düşerken çocukluk yarasından,

Gökleri kucaklayan kuşak, sarmalarsın gökyüzünü şefkatle…

Yedi renk boyarsın yedi kat semayı..

Yetim çocuğu da alıyor şefkatli sinesine.

Masal masal içinde, duyuyor musun?

Dolunay doğmak için günbatımını bekliyor belki.

Gecede gizli doğum sancıları,

Yıldızlar kandillerini yakıyor bir bir…

Bir şölen, bir şehrayin var samanyolunda

Bir bayram hazırlığı belki de galaksiler arası..

Bensiz, sensiz, sessiz ve nefessiz…

Bir selâ sesi uzaklarda, ölen kim?

Kime okunuyor “Elif-Lâm- Mim?

“Ölümden korkup başını çevirme” dedi, İhtiyar Bilge..

“Şehri yüz defa mezara boşaltan ölümün,

Bir istediği var,........

© Yeni Asya