Buna göre, Peygamberimiz'in (asm) Sünnet-i Seniyye'sine tam manasıyla ittiba eden, onun yolundan giden ve İslâm'a hizmet eden mü’minler de manen Ehl-i Beyt'ten sayılırlar. Bu, Ehl-i Beyt'e duyulan sevginin ve onlara benzeme arzusunun bir neticesidir.

Ehl-i Beyt'in isimleri, dualarda, sanatta, edebiyatta ve günlük hayatta sıkça anılarak onlara duyulan derin muhabbet canlı tutulmaktadır.

Risale-i Nur'da Ehl-i Beyt'e muhabbet, kuru bir sevgi veya tarihî bir bağlılık olarak değil, dinin temel bir esası olarak işlenir. Bu sevginin kaynakları şunlardır:

1. Kur'ân'ın emri: Şûrâ Sûresi'nin 23. ayetinde geçen "...De ki: Ben buna karşı sizden, yakınlığa olan sevgiden başka bir ücret istemiyorum" mealindeki ifade, Ehl-i Beyt'e olan sevginin Kur'ânî bir temelinin olduğuna işaret eder.

2. Peygamber sevgisinin bir parçası olarak Ehl-i Beyt'i sevmek: Peygamber Efendimiz'i (asm) sevmenin fıtrî bir sonucudur. Onlar, "vazife-i nübüvvetin bir hayt-ı nuranîsi" yani peygamberlik görevinin nuranî bağları olarak görülür.

3. İslâm'a fıtrî taraftarlık: Ehl-i........

© Yeni Asya