Bir gözlemci tamamen masum değildir. Her ölçüm, sisteme bir dokunuştur. Maneviyat ise bunu çok daha ileri taşır: İnsanın en mahrem düşüncesi bile karşılıksız değildir. Eğer her niyet ve her düşünce bir tür etki üretiyorsa, insan yalnızca yaptıklarından değil, nasıl düşündüğünden de, neler yapmadığından da sorumludur. Eskilerin “Karıncayı bile incitmeyin” nasihati bu noktada yeni bir derinlik kazanır. Sadece fizikî olarak değil; zihnimizde bir varlığı küçümsemek, hor görmek bile kâinat zemininde olumsuz bir iz bırakır.

Kötü zan, gıybet, haset gibi “görünmez” fiiller, manevî ekosistemi kirletir. Buna karşılık, halis bir niyetle yapılan küçük bir iyilik, temiz bir nazarla kurulan basit bir ilişki, dalga dalga yayılıp büyük hayırlara vesile olabilir. Çünkü insanın iç dünyası ile dış dünya arasında gerçek bir perde yoktur; her ikisi de Allah’ın ilminde birbirine bağlıdır. Bu nedenle hem ferdî hem kolektif ölçekte, niyetlerimizi........

© Yeni Asya