Onun bu üstünlüğü maddî ve manevî yapısındaki özelliklerinden kaynaklanmaktadır. Yaratılışındaki bu özelliği hiçbir varlıkla kıyaslanmayacak kadar farklıdır. Elbette böyle bir varlık dünyaya gönderilirken başıboş bırakılamazdı ve bırakılmamıştır. Nitekim Cenâb-ı Hak Kur’ân-ı Kerîm’de şöyle buyurmuştur:

“Sizi sadece boş yere yarattığımızı ve sizin hakikaten huzurumuza geri getirilmeyeceğinizi mi sandınız?”1

“Ben cinleri ve insanları, ancak bana kulluk etsinler diye yarattım. Ben onlardan rızık istemiyorum; Beni doyurmalarını da istemiyorum. Şüphesiz ki rızık veren, mutlak kudret ve kuvvet sahibi Allah’tır.”2]

Bir başka âyet-i kerimede de şöyle buyrulmuştur: “İnsan, kendisinin başıboş bırakılacağını mı sanır!”3

Bediüzzaman da insanın bu dünyaya gönderiliş ve bu dünyadaki görevinin neler olduğunu “İnsanın bu dünyaya gönderilmesinin hikmeti ve gayesi, Hâlık-ı Kâinat’ı tanımak ve O’na iman edip ibadet etmektir”4 şeklinde açıklıyor.

© Yeni Asya