Toplum ve cemiyette kardeşlik; fertlerin sınırlı gücünü manevî tesanüdle binlerce kat arttıran muazzam bir kuvvet kaynağı, toplumu her türlü dış tehlikeye karşı koruyan sarsılmaz bir kale ve mü’minlerin hem dünyada huzura ermesini, hem de ahirette manevî hayatlarının devamını sağlayan en temel rahmet vesilesidir. Tahıllarda kardeşlenme ise birim alandaki başak sayısını ve kök gelişimini arttırarak dane verimini doğrudan yükselten, aynı zamanda tarladaki seyreklik riskine karşı biyolojik bir “verim sigortası” ve “katlayıcısı” vazifesi gören en kritik fizyolojik süreçtir.

İnsanlardaki kardeşlik ile tahıllardaki kardeşlenme arasındaki en temel ortak nokta şudur: Her ikisi de tek bir fertten veya tohumdan gelen potansiyeli dayanışma ve çoğalma yoluyla bir “verim sigortası” gibi binlerce kat arttırarak toplumsal veya biyolojik hayatta muazzam bir kuvvet ve bereket oluşturmasıdır. Buğdayda kardeşlenme biyolojik bir süreçken, cemiyette kardeşlik sosyolojik ve manevî bir bağdır; ancak her ikisi de birim alandan/kişiden alınan verimi ve dayanıklılığı arttırma noktasında güçlü bir benzerlik gösterir.

Buğdayda kardeşlenme ile toplumsal kardeşlik arasındaki temel ilişkiler Risale-i Nurlar’ın ışığında  izahı şu başlıklar altında incelenebilir:

1. Verim ve Güç Artışı (Bereket İlişkisi): Buğdayda kardeşlenme, tek bir tohumdan birden fazla sap yaratılmasını sağlayarak birim alandaki başak sayısını ve dolayısıyla tane verimini doğrudan arttırır. Kardeşlenme olmasaydı hasat miktarı P ilâ � oranında azalabilirdi. Toplumda ise mü’minler arasındaki kardeşlik ve tesanüd, manevî bir “verim” çarpanıdır. Dört ayrı ferdin kuvveti 4 iken, kardeşlik ve ihlasla omuz omuza vermeleri halinde manevî kuvvetleri 4444’e çıkabilir. Bu, tıpkı buğdayın başak sayısını katlaması gibi toplumsal........

© Yeni Asya