Şeyh Sadi, sabah namazında hane halkını namaz için uyandırırken, bir yaşındaki bebeği de uyandırır. Bebek uyanınca ağlamaya başlar, hanımı, “Bey o daha bebek, onu niye uyandırıp ağlatıyorsun” der. Şeyh Sadi şöyle cevap verir: “Ben de biliyorum o bir bebek ama, seherlerde ağlamaya alışsın diye uyandırıyorum” der.

Allah dostları, özellikle seher vakti uyanık olup, dua ve tazarru ile gözyaşı dökerlermiş. Bu gözyaşları nefisleri tezkiye eder, insanın içindeki kötülükleri yıkar, insanı Allah’a yaklaştırır.

Peygamber Efendimiz (asm) bir hadis-i şerifinde şöyle der: “Eğer sizler benim bildiklerimi bilseydiniz, az güler çok ağlardınız.”  Bunun üzerine Resûlullah’ın Ashâbı yüzlerini kapatarak hıçkıra hıçkıra ağladılar. 1

Allah’ın Habibi, kâinatın yaratılış vesilesi, insanların en üstünü, Kur’ân’ın methettiği, meleklerin gıpta ettiği birisi, hayatta kahkaha ile gülmemiş, en fazla tebessüm etmiş ama yüzünde tatlı bir hüzün halini de hiç eksik etmemiştir. Demek ki insanın gülmek için pek az sebebi varken, ağlamak için pek çok sebebi vardır. Bunu ancak bilenler anlar, onun için de anlayanlar ağlar.

Hayatta kahkahayla gülen insanlar çok olduğu gibi, hüngür hüngür ağlayanlar da çoktur. İşsizlikten ağlayan gençlere, eşi vefat etmiş kişilerin göz yaşlarına, bir kaza veya tabiî âfet sonucu malını ve parasını kaybettiği için ağlayan........

© Yeni Asya