Kuldan ister isen, isterse verir, Sonra bin mihnetle karşında durur, Bir üzüm yedirir, yüz tokat vurur, Bir zevkin peşinden bin dert yağdırır.

İnsan, gayet âciz ve fakir olduğu halde, ihtiyarı kısa, ihtiyaçları pek çoktur. Yaşamak için pek şeye ihtiyacı vardır. Bu ihtiyaçlarını kendi cüz’î iradesi, kıt sermayesi ve nâkıs kudreti ile karşılaması mümkün değildir. Onun için daima birilerinden bir şeyler istemek zorundadır. Ne var ki, birinden bir şey istemek, isteyene çok ağır gelir. İzzet ve haysiyet sahibi bir insan, ne kadar muhtaç olursa olsun, kolay kolay bir başka insandan bir şey isteyemez. İsteyecek olsa da, ezilir büzülür, büyük bir mahcubiyet hisseder.

İnsandan istemek, insanı ezer, küçültür. “Ya vermezse” diye insan endişe eder, verse bile seni minnet altına sokar, hep kendini ona borçlu hissedersin. İstediğin insan da iyi niyetlidir, yardım severdir, verdiğini başa kakacak birisi olmayabilir, fakat onun da elinde yoktur, ihtiyacını karşılayamaz. O halde öyle birinden istemeli ki, hem en zengin olsun, hem en cömert olsun, hem en merhametli olsun, hem de her istediğini verebilecek bir kudret sahibi olsun. Bu da Cenab-ı Allah’tan başkası değildir. Çünkü O’nun hazineleri sonsuzdur, O’nun dükkanında yok diye bir şey yoktur. Hem verdiğini geri istemez, çünkü ihtiyacı yoktur. Hem kendisinden bir şey istenilmesinden memnun olur, hem bazen istediğinden fazlasını verir, bazen de vermez, çünkü istediğin şey senin hakkında hayırlı değildir, ahirette daha güzelini ebedî olarak verecektir, onun için bu dünyada vermeyebilir. Ama her halükârda verir. 

O’ndan istemek insana ağır gelmez, insanı........

© Yeni Asya