Ey büyük baştankara! Dinle, çünkü bu hesap bugün kapanacak!

Bu coğrafyanın tarihi üç yaprağa yazıldı. İlk yaprağı kendi ellerimizle yazdık; kanla, terle, sabırla suladık. İkinci yaprakta yedi düvel üstümüze çullandı. Yazı bozuldu, mürekkep aktı, sayfa yırtıldı. Ama biz o sayfayı çöpe atmadık; her satırını mücadelemizin hafızasına kazıdık. Üçüncü yaprak ise ak ve boş bekliyordu. Cumhuriyet'in, o büyük uyanışın, millet iradesinin yeniden doğuşunun yazılacağı yer orasıydı.

Sen ikinci yapraktaki mürekkep lekelerine bakıp bütün hikâyeyi bir yenilgiden ibaret sandın. Sayfayı buruşturup çöpe attın. Önünde duran onlarca ak yaprağı görmezden geldin. Çünkü yeni bir sayfaya geçmeye, yeni bir tarih yazmaya, o aydınlığın yüzüne bakmaya cesaretin yoktu. Korkaksın, suçlusun ve bunu en iyi sen biliyorsun!

Suçun bununla da bitmiyor. Bir sabah, ortalık daha ağarmamışken tarlamızın, emeğimizin ve direnişimizin korkuluğunun omzuna kondun. Tiz bir cayırtı kopardın; gözlerimiz, yanaklarımız, parmak uçlarımız uyuştu. Bunu bir yenilgi sandın. Yanıldın! O uyuşukluk teslimiyet değildi; kök salmış bir sabrın, yeniden ayağa kalkmaya hazırlanan bir milletin sessizliğiydi. Sen o sessizliği korku sandın. Oysa Anadolu'nun sessizliği, gerektiğinde dağları yerinden oynatan bir iradenin habercisidir.

Sen, al bayrağımıza, bu vatanın ezanına, bağımsızlığına göz diken sömürgeci güçlerin ve onların yerli iş birlikçilerinin gölgesinde kanat çırpan bir baştankarasın! Daldan dala konar, her konduğun yeri kendine ait sanırsın. Kendi küçük menfaatin uğruna ortalığı ayağa kaldırır, yabancı başkentlerden esen rüzgârı kendi sesin zannedersin. Bu kadim vatanı kendi tarlan, bu milletin iradesini de kendi malın sanırsın. O cayırtıların Anadolu'nun nefes borularında yankılanmıyor; vatanı parsel parsel paylaşmak isteyenlerin haris kursağında düğümlendiği gibi, senin de boğazında düğümleniyor!

Sen masalarda haritalar çizerken bu halk tarlasının, ocağının,........

© Yeni Ankara