Bazı zamanlar vardır… İnsan yalnızca diliyle değil, hâliyle dua eder. Eski geleneklerde ve kadim öğretilerde bu yüzden sadece söylenen sözlere değil; bulunulan ortama, insanın niyetine, içindeki pişmanlığa ve kalbin açıklığına da önem verilirdi. Çünkü dua, sadece istemek değil; insanın kendini ilahi düzene yeniden yaklaştırma çabasıdır.

Özellikle yeniay dönemleri, birçok kadim gelenekte “yeniden başlama” zamanı olarak görülürdü. Gökyüzünün karardığı o ince geçişte insanlar eski yüklerini bırakır, yeni niyetlerini daha sade bir kalple dile getirmeye çalışırdı. Sessizlik, içe dönüş ve arınma bu yüzden yeniay gecelerinde daha fazla önem taşır.

Duanın kabulü için önce insanın bulunduğu alanı sadeleştirmesi gerektiği söylenir. Temiz bir ortam, temiz kıyafetler ve mümkün olduğunca huzurlu bir atmosfer… Çünkü dışarıdaki karmaşa çoğu zaman insanın içine de yansır. Bu yüzden eskiler, dua öncesi odanın havalandırılmasını, mümkünse hafif bir tütsü yakılmasını tavsiye ederdi. Bazıları ise küçük bir mum ışığının insanın zihnini sakinleştirdiğine inanırdı. Ateşin........

© Yeni Ankara