Son yılların en yakıcı gündem maddelerinden biri, hiç kuşkusuz konut piyasasında yaşanan akılalmaz fiyat artışları. Bir zamanlar orta sınıfın en temel güvencesi, emekliliğin garantisi ve aile kurmanın ilk şartı sayılan "başını sokacak bir ev sahibi olmak", bugün geniş kesimler için ulaşılması imkânsız bir hayale dönüştü. Şehirler devasa şantiyelere, gökyüzüne uzanan rezidanslara ev sahipliği yaparken; o binaların gölgesinde yaşayan milyonlarca insan barınma krizinin ortasında yaşam mücadelesi veriyor.

Mesele sadece konut satış fiyatlarının astronomik seviyelere ulaşması değil. Asıl kriz, kiralık ev piyasasında yaşanan ve toplumsal huzuru etkileyecek boyutlara varan tırmanışta yatıyor. Maaşının yarıdan fazlasını, hatta bazen tamamını sadece başını soktuğu bir eve vermek zorunda kalan çalışanlar, her kira döneminde yeni bir tahliye ya da fahiş zam korkusuyla yüzleşiyor. Mahkeme salonları ev sahibi-kiracı davalarıyla dolup taşarken, komşuluk ilişkilerinin yerini hukuki ihtilaflar ve gerginlikler alıyor.

Bu derin ekonomik dönüşümün yarattığı sosyolojik tahribatı birkaç ana başlıkta özetlemek mümkün:

Mülksüzleşme ve Sınıfsal Donma: Geliriyle ev alma imkânını tamamen kaybeden genç ve orta kuşak, ömür boyu kiracı olmaya mahkûm ediliyor. Bu durum, nesiller arası servet aktarımını kopararak toplumsal eşitsizliği daha da derinleştiriyor.

Mekânsal Sürgün: Yüksek kiralar yüzünden şehir merkezleri emlak kârlarına teslim edilirken; memurlar, işçiler ve öğrenciler şehir dışındaki banliyölere,........

© Yeni Ankara