Bir zamanlar mahalle denildiğinde akla sadece evlerin yan yana sıralandığı bir yer gelmezdi. Mahalle; bir düzenin, bir alışkanlığın, bir hayat biçiminin adıydı. Aynı sokaktan geçen insanların birbirini tanıdığı, sabah selamının eksik olmadığı, akşam ışıkları yanarken kapıların yarı açık kaldığı bir yaşam kültürüydü.

Bugün ise aynı sokaklarda yürüyen insanlar var ama çoğu birbirine yabancı. Aynı apartmanda yıllarca yaşayanlar bile bazen sadece kapı numarasından ibaret kalıyor. Oysa eskiden bir apartman, sadece beton bir yapı değil; içinde hikâyeler biriktiren küçük bir dünyaydı.

Mahalle kültürünün en güçlü yanı “tanıdıklık hissi”ydi. İnsanlar birbirini sadece yüzünden değil, sesinden, yürüyüşünden, hatta kapı açılışından bile tanırdı. Bir çocuğun sokağa çıkması, tüm mahallenin gözünün üzerinde olması demekti. Bu bir baskı değil, bir sahiplenme duygusuydu. Çünkü o çocuk sadece bir ailenin değil, mahallenin çocuğuydu.

Şimdi ise çocuklar daha korunaklı alanlarda büyüyor ama daha az görünür hale geliyor. Eskiden sokakta düşen bir çocuğa bir değil birkaç kişi koşardı. Şimdi ise çoğu insan “başkasının işi” diyerek sadece bakıp geçebiliyor. İşte tam da burada mahalle ruhu sessizce geri çekiliyor.

Aslında kaybolan şey sadece bir yaşam biçimi değil;........

© Yeni Ankara