Elinde halatla geriye yuvarlananlar, karşı takımın halatı bıraktığının farkında değil hâlâ. Ucu boşalınca kazandığını sandılar. Pikniklerin revaçta eğlencelerindendi halat çekme yarışı.

Siyasette de eğlenceli gelebilir ama rakip iktidarla muhalefet aynı kulübün takımıysa izleyenlerin beklentisi tüketilir, ömürlerinden çalınır. Kulüp, hep kazanır.

‘Süper’ denen ülkeler için de geçerli bu formül. Ülkelerin iktidarı da muhalefeti de aynı eller tarafından tasarlanır, ellerine çekiştirmeye bir halat verilir, yenişilemeyen yarışa sürülürse yarışmacılar, bilerek ya da bilmeyerek, kazanmak için mücadele eder.

Bazısını ideolojiyle ayrıştırır, bazısını kökeniyle, din-laiklik ya da mezheple. Onları zamanla öyle alt başlıklara ayırırlar ki iyice işin içinden çıkamasınlar diye.

80 YILINI DA BÖYLE YEDİLER

Ama ABD ya da Avrupa’da biraz daha kolaydır yarış; sırayla rakibi iktidar yaparlar, vatandaş da karar veriyorum sanır. Demokrasi havarisi olarak sunarlar, dünyaya medeni model gibi satarlar ki kulübün en bağımlı, sadık ülkeleri de hâlbuki bunlardır.

Kimi kanlı kimi kansız, herkesin çekişeceği, herkes kazansa da kaybedeceği yarışa sokulurlar. Toplumlar temaşayı izlerken işine bakar kulüp. Soydu soğana çevirdi dünyayı.

80 yılını da böyle yediler insanlığın.

EŞKIYA ÇÖKMESİNE GELİYORLAR

Aynı şeyleri tekrarlayıp sonuç alamamaktan ideolojiler bitti. Birbirini kırmakla bitiremeyince köken siyaseti lapalaştı. 11 Eylül........

© Yeni Ankara