Başlıktaki soruyu sorunca uymamız gereken ölçüye (Allah ve Resulü) nün ölçülerine başvurup hâlimizi gözden geçirmeliyiz. Ayetlerde geçen Allah’ın vaadinde değil, bizim imanımızla hayatımız arasındaki uçurumu fark etmeliyiz. 

“Allah, kâfirlere müminlerin aleyhinde asla yol vermeyecektir.” (4 Nisâ 141)

Bu ayet, insanın yüreğine umut ve ağır bir sorumluluk bırakıyor. Allah’ın vaadi haktır, kelamı haktır, adaleti haktır. O hâlde bugün İslâm coğrafyasında yaşananlara bakıp kendimize şu soruyu sormalıyız: Allah’ın yanındaki durumumuz nasıl?  Mümin olma özelliklerini taşıyor muyuz?

Gazze’de çocuklar öldürülürken, Müslümanların şehirleri yıkılırken, mazlumların feryadı gökyüzüne yükselirken, zalimler hiçbir sınır tanımadan zulümlerini sürdürürken; nerede durduğumuzu, neyi kaybettiğimizi ve neden bu hâle düştüğümüzü sorgulamalıyız? Diğer bir ifade ile “Nefs Muhasebesi” yapmalıyız! Zulmün hesabı zalime aittir. Ancak kendi zaaflarımızı görmezden gelmek de bizi kurtarmaz. Düşmanın zulmünü teşhis etmek kadar, kendi içimizdeki çürümeyle yüzleşmek de zorundayız. Bugün kendimize şu soruyu sormalıyız: Biz gerçekten Allah’ın razı olduğu bir hayatın peşinde miyiz, yoksa Müslüman kimliğinin sağladığı aidiyetle yetinip sorumluluklarımızı mı unutuyoruz?

“Elhamdülillah Müslümanız!” diyoruz. Peki hâlimiz, kaalimiz, eylemlerimiz, hayatımız, bir Müslümana yakışan bir hayat tarzı mı? 

Ezanlarımız susmuyor, dillerimiz Allah’ı anıyor, Cuma’larda da olsa camilerimiz doluyor. Peki ya hayatımız? Ticaretimizde adalet var mı? Yönetimimizde liyakat var mı? Kalplerimizde merhamet şefkat, aramızda kardeşlik, kararlarımızda hakkaniyet var mı?

Birbirimizin kuyusunu kazarken ümmet kardeşliğinden söz ediyoruz. Haksızlık karşısında susarken adaleti savunuyoruz. Dünyalık uğruna birbirimizi incitirken İslâm ahlakını anlatıyoruz. Kendi çıkarlarımızı dinin ve kardeşliğin önüne koyduğumuz hâlde neden izzetimizi kaybettiğimizi anlamaya çalışıyoruz. Ayet ve Hadislere bakalım.

(İzzet ve şeref isteyen, bilsin ki, izzet ve şerefin........

© Yeni Akit