Zaman, insanın elinden en çok kalbini alıyor. Takvimler ilerliyor, şehirler büyüyor, kelimeler çoğalıyor; fakat ruh daralıyor. Bugün gençliğin içine doğduğu çağ, imkânların zirvesi; fakat anlamın en dip noktasıdır. Her şey var, fakat “niçin” yoktur. İşte asıl yoksulluk budur.

Günümüz gençliği bir yokluk içinde değildir; bilakis bir dağınıklık içindedir. Bilgi çok, yön azdır. Ses çok, çağrı azdır. Ekranlar aydınlık, kalpler karanlıktır. Bu karanlık, cehaletten değil; istikametsizlikten doğar. İnsana ne yapacağını değil, ne için yaşayacağını unutturan bir çağdayız.

Bir medeniyet, insanını kaybettiği gün çökmeye başlar. Taşları ayakta kalır; ama ruhu göçer. Bugün şehirlerimizin silueti var, fakat şahsiyeti yoktur. Gençlik bu şahsiyetsizliğin ortasında, kendisine ait olmayan hayatları yaşamaya zorlanmaktadır. Başkalarının kelimeleriyle düşünüyor, başkalarının rüyalarıyla oyalanıyor.

Oysa insan, taklit ederek var olamaz. Taklit, şahsiyetin mezar taşıdır. Gençlik, kendisine sunulan hazır kalıplar içinde erirken, kendi içindeki asli sesi duyamaz hâle gelmiştir. Bu ses, gürültüyle değil;........

© Yeni Akit