Bizim medeniyetimiz, güven medeniyetidir. Peygamber Efendimiz, bir hadis-i şerifinde şöyle buyuruyor: “Mümin, güven yurdudur.” Dolayısıyla, her mümine güven duymamız gerekir. Fakat güvenemiyoruz. 

Güvenilir olmak, insanın güzelliklerindendir. Tam da burada, sorumuz şu olsun: Dünyada kendimizi güvende hissediyor muyuz? Gönül rahatlığıyla, hangi tüccarın, siyasetçinin, yazarın veya sanatçının sözüne güvenebiliyoruz?

Hep birlikte yaşıyoruz: İnsanlar arasındaki güven duygusu her geçen gün zayıflıyor. Kalbî muhabbet azalıyor. Güven duyulan insan sayısında ciddi bir gerileme var. 

Eskiden, yanlarındayken güvende olduğumu düşündüğüm ağabeyler ve kardeşler vardı. Üzülerek söylemeliyim ki, en güvendiğimiz insanlar en güvensiz işlerle veya sözlerle karşımıza çıkabiliyorlar. Velhasıl, topyekûn bir güven bunalımı yaşıyoruz. İşimiz hakikaten zor.

Bir kez daha soralım: Kardeşlik anlayışı menfaatine göre değişenlerle nereye kadar yürüyebiliriz? Onlara güvenmek mümkün müdür? 

Soru burada dursun, ama biz devam edelim.

Son zamanlarda, ancak evde veya tenha yerlerde kendimi güvende hissedebiliyorum. İnsanların, birer hesap makinesine dönüştüğü bir dünyada, “yakın çevre” deyince, artık aklıma eş, evlat, çiçek ve kitap gibi şeyler geliyor. Bu konuda yalnız........

© Yeni Akit