İmam Ebû Hâmid b. Muhammed Gazzali’nin ilim ehli bir talebesi, ondan, ömür boyu yanında taşıyacağı birkaç sayfalık bir risale yazmasını ister. O da “Eyyühe’l-Veled” (Ey oğul) risalesini yazar:

“Sevgili ve aziz evladım (oğlum-kızım)! Allah seni her daim Kendisine taat üzere bulundursun…

Ey oğul! İlmin özü, taat ve ibadetin ne olduğunu bilmektir. Bilmiş ol ki taat ve ibadet, Şâri‘ Teâlâ’ya, O’nun emir ve yasakları hususunda, söz ve eylem olarak uymaktır…

Ey oğul! “Gece namaz kıl” (İsra 17/79) emir; “Seher vakitlerinde istiğfar eder onlar” (Zariyat 51/18) şükür; “Seherlerde istiğfar edenler” (Âl-i İmran 3/17) zikirdir. Resulullah (s.a) buyurdu ki: “Üç ses vardır ki Allah onları sever: Horoz sesi, Kur’an okuyanların sesi, seher vakitlerinde istiğfar edenlerin sesi.” 

Süfyân Sevri şöyle der: «Allah Tebâreke ve Teâlâ seher vakitlerinde esen; zikir ve istiğfarları Melik-i Cebbâr’a taşıyan bir rüzgâr yaratmıştır.” Ayrıca o şöyle demiştir: “Gecenin ilk kısmında, bir münâdi Arş’ın altından şöyle seslenir: ‘Abidler kalksın!’ Bunlar kalkar ve Allah’ın dilediği kadar namaz kılarlar. Daha sonra gecenin ortasında bir münâdi şöyle nida eder: ‹Kânitler kalksın!’ Bunlar kalkar ve sehere kadar namaz kılarlar.

Seher vakti olduğunda bir münâdi: ‘İstiğfar edecekler kalksın!’ diye seslenir. Bunlar da kalkıp istiğfar ederler. Fecir doğduğunda bir münâdi: ‘Gâfiller kalksın!’ diye nida........

© Yeni Akit