Ortadoğu, binlerce yıldır peygamberlerin ayak izlerini, kralların hırslarını ve halkların gözyaşını bağrında taşıyor. Ancak bugün tanıklık ettiğimiz İsrail-İran gerilimi ve bu gerilimin Türkiye’deki yankıları, basit bir jeopolitik çekişmenin çok ötesindedir. Karşımızda, modern silahlarla donatılmış, ancak zihniyetini binlerce yıllık dinsel nassların karanlık dehlizlerinden devşiren devasa bir “Teopolitik Savaş” var.

Türkiye’de son günlerde türeyen bir koro ABD-İsrail ve İran arasında 25 gündür süren savaş bağlamında İran için,  “Onlar Şii, biz Sünniyiz; bu bizim savaşımız değil” diyerek, emperyalizmin bölgeyi parçalamak için kullandığı en eski silahı, mezhepçiliği yeniden namluya sürüyor. Bu yazı; İsrail’in Talmudik saldırganlığından, İslam dünyasını içeriden çürüten “seçilmişlik” narsisizmine ve Türkiye’deki anayasal ihlallere kadar uzanan o büyük ihanet ağını deşifre etmek için kaleme alınmıştır.

İSRAİL’İN TEOLOJİK YAKITI: TALMUDİK ÜSTÜNLÜK VE ‘GOYİM’ DOKTRİNİ

İsrail’in Gazze’de yürüttüğü soykırımın ve İran’a yönelik saldırganlığının arkasında sadece “güvenlik” kaygısı olduğunu sananlar, Siyonizmin teolojik arkaplanını anlamamış demektir. Netanyahu’nun konuşmalarında sık sık atıf yaptığı “Amalek” benzetmesi, basit bir metafor değil, dinsel bir yok etme emridir.

Bu saldırganlığın temelinde, Yahudi kutsal metinlerinin (Tevrat ve Talmud) radikal ve ırkçı yorumları yatar. İsrail sağının ideolojik rehberi olan bu metinlerde “Seçilmiş Millet” (Amal Segula) kavramı, diğer halkları “insan-altı” bir kategoriye hapseder.

Nasslarla Kanıtlar en açık haliyle şöyledir:

İsrail’deki radikal sağcı ve dini-siyonist hareketlerin (Netanyahu hükümetindeki Itamar Ben-Gvir ve Bezalel Smotrich gibi isimlerin temsil ettiği ideoloji) politikalarını meşrulaştırmak için kullandıkları teolojik referranslar, hem Tevrat (Yazılı Kanun-Torah’ın özellikle ilk beş kitabı) hem de Talmud (Sözlü Kanun) metinlerine dayanmaktadır.

Talmud (Baba Metzia 114b): “Siz (Yahudiler) ‘insan’ (Adam) olarak adlandırılırsınız, ancak dünyanın milletleri (Goyim) ‘insan’ olarak adlandırılmaz.” Bu ifade, bugün Gazze’de öldürülen çocukları “istatistik” olarak gören zihniyetin dinsel kökenidir.

Tevrat (Tesniye 7:6): “Çünkü sen Tanr’ın RAB için kutsal bir halksın. Tanrı’n RAB, yeryüzündeki bütün halkların arasından öz halkı olman için seni seçti.”

Talmud (Baba Kamma 37b): Mülkiyet hukukunda Yahudi olmayanı korumasız bırakan nasslar, bugün Filistinlilerin topraklarına el koyan “yerleşimci terörü”nün hukuki zeminini oluşturur.

Talmud (Sanhedrin 57a): “Bir Yahudi olmayanın (Goy), bir Yahudiyi öldürmesi durumunda idam cezası verilir. Ancak bir Yahudi, bir Yahudi olmayan kişiyi öldürürse, insani mahkeme tarafından idam cezasına çarptırılmaz (Tanrısal bir ceza beklenir).”

İran, Lübnan ve Filistin’e yönelik yayılmacı saldırganlığın arkasında, sınırları Nil’den Fırat’a kadar uzanan coğrafyaya sahip olma inancı yatar.Terör örgütünün kandırdığı bir avuç azgın özellikle bu ayeti defalarca okuyup beyinlerine iyice kazımalıdırlar. Çünkü bu vaad, etnikçi tahrihlerle gerçekleştiği vakit, bu sınırlar içinde kalan herkes (hangi etnik gruptan olursa olsun) gundiliği bile mumla arayacak zavallı Goyim olacaktır. 

Tevrat (Yaratılış/Genesis 15:18): O  gün  RAB,  Avram’la (İbrahim ile) antlaşma yaparak ona şöyle dedi: ‘Mısır Irmağı’ndan büyük Fırat Irmağı’na kadar uzanan bu toprakalrı senin soyuna vereceğim”.

Yahudi olmayan herkes Amalek’in doğal hedefidir:

Tevrat (Tesniye/Deuteronomy 20:16-17): Bu ayetler, Amalek benzetmesi yapılarak bugün Gazze için de kullanlmaktadır.

Ayet şöyle: “ Ancak Tanrı’n RAB’bin miras olarak sana vereceği bu halkların kentlerinde soluk alan hiçbir canlıyı sağ bırakmayacaksın. Onları tamamen yok edeceksin.”

İsrail, bu “Talmudik arka plan” ile kendisini hukukun üstünde görür. Çünkü onlara göre dünya, “efendi-kul” ilişkisi üzerine kuruludur. Yahudi olmayanlar (Goyim), ancak Yahudilere hizmet ettikleri sürece bir anlam ifade ederler. Bu, saf bir dinsel ırkçılıktır.

İslam Dünyasının İçindeki “Siyonizm”: Tekfircilik ve Mezhep Narsisizmi

İsrail’i “seçilmişlik” inancı üzerinden eleştiren İslam dünyasının aynaya bakma vakti gelmiştir. Zira bugün İslam coğrafyasını kana bulayan tarikat, cemaat ve radikal yapılar, İsrail’in “Yahudi üstünlükçülüğünün” İslami bir kopyasını uygulamaktadırlar.

İsrail “ırk” üzerinden seçilmişlik iddia ederken; bizim tarikat ve cemaatlerimiz “mezhep ve meşrep” üzerinden bir seçilmişlik duvarı örmektedirler. Her biri kendisini “Fırka-i Naciye” (Kurtuluşa erecek tek grup) olarak tanımlayan bu yapılar, kendileri dışındaki herkesi —kendi dindaşları dahil— cehennemlik, sapkın veya kafir ilan etmektedir.

İslami Literatürdeki Fay Hatları ve seçilmişlik psiklojisinin dayanak nassları ise açıkça şöyledir:

“73 Fırka” Hadisi (Ebu Davud, Sünnet 1): “Ümmetim 73 fırkaya ayrılacak, sadece bir tanesi kurtulacaktır.” Bu hadis, İslam dünyasındaki parçalanmanın başat gerekçesidir. Her cemaat, o “tek” kurtulmuş grup olduğunu iddia ederek, diğer tüm Müslümanları “öteki”leştirir.

Beyyine Suresi 6. Ayet’in İstismarı: “İnkâr edenler yaratılmışların en kötüsüdür (Şerru’l Beriyye).” ayeti, bugün tekfirci yapılar tarafından kendileri gibi düşünmeyen Sünni, Şii veya laik tüm insanlara karşı bir silah olarak kullanılmaktadır.

İsrail’in “Goyim”ine karşı, bizim cemaatlerin “Zındık, Rafızi, Kafir” yaftaları… Özünde hiçbir fark yoktur. İkisi de insani olanı öldürür, teolojik bir üstünlük taslar ve Tanrı adına kan dökme yetkisini kendinde görür.

Ortadoğ sınırları cetvelle çizilmiş olabilir ama zihinlerdeki sınırlar “mezhep duvarları” ile örülmüştür. Emperyalizmin en ucuz ve en etkili silahı proksi (vekalet) savaşlarıdır. Bu savaşların yakıtı ise ideoloji ve dindir.

TÜRKİYE’DE BÜYÜK TUZAK: ‘Şİİ-SÜNNİ’ AYRIŞMASI VE TEOLOJİK MÜHENDİSLİK

Tam da bölgede İsrail-ABD-İran eksenli bir savaş furyası almış başını giderken, Türkiye’nin içinde bazı isimlerin koro halinde “Biz bu savaşın tarafı değiliz, onlar Şii” demeye başlaması tesadüf müdür? Hayır, bu bilinçli bir teolojik operasyondur.

Bu söylemle hedeflenen şudur:

Toplumsal Vicdanı Körletmek: “Onlar bizden değil” diyerek, mazlumun kimliğine bakma hastalığını yaymak. Gazze’de ölen Sünni çocuk için ağlarken, Lübnan’da veya İran’da ölen çocuk için “Şii’dir, müstahaktır” dedirtmek.

İç Cepheyi Çökertmek: Türkiye’de yaşayan milyonlarca Caferi ve Alevi vatandaşımızı devletin ve toplumun “ötekisi” haline getirmek.

BOP’un Mezhepçi Ayağına Hizmet: Büyük Ortadoğu Projesi (BOP), sınırları kanla çizilmiş “Sünni” ve “Şii” devletçikler öngörür. Türkiye’deki mezhepçiler, bilerek ya da bilmeyerek bu emperyalist projenin taşeronluğunu yapmaktadırlar.

DİYANET’İN SESSİZLİĞİ VE ANAYASANIN ÇİĞNENMESİ

Türkiye bir hukuk devletidir. 657 Sayılı Devlet Memurları Kanunu, din görevlilerinin siyasi ve mezhepçi söylemlerde bulunmasını yasaklar. Ancak görüyoruz ki, bazı imamlar kürsüleri birer “mezhep savaşçısı” karargahına çevirmiş durumdadır.

Diyanet İşleri Başkanlığı nerede? Anayasal görevi “toplumu din konusunda aydınlatmak ve birliği sağlamak” olan bir kurum, mezhepçi nefret söylemi yayan personeline karşı neden sessizdir?

Diyanet’in bu sessizliği, Türkiye’nin laik ve demokratik yapısına karşı yürütülen teokratik kuşatmanın bir parçası mıdır?

Devletin memuru, “Falanca mezhep kafirdir” diyemez. “Bu savaş bizim değil, çünkü onlar Şii” diyerek devletin dış politikasını ve anayasal eşitlik ilkesini sabote edemez, mezhepçilik ve cemaatçilik üzerinden teolojik toplum mühendisliği yapamaz. Bu anayasal bir suçtur!

Mezhepçi ayrıştırmanın gözünde ha goyim, ha zındık, fark etmez.

Karşılaştırmalı Analiz: İki Karanlığın Kardeşliği

Siyonist seçilmişlik ile siyasal  İslamcı tekfircilik arasındaki benzerlikler tüyler ürperticidir:

İsrail: “Sadece Yahudiler gerçektir.” 

Tekfirci: “Sadece benim cemaatim gerçektir.”

İsrail: “Yahudi olmayanın canı, malı helaldir.” 

Tekfirci: “Benden olmayanın (Mürted/Rafızi) katli vaciptir.”

İsrail: Teopolitik hedeflerine ulaşmak için dini kullanır. 

Tekfirci: Siyasi iktidar ve güç elde etmek için dini kalkan yapar.

Mezhepçi ayrıştırmanın gözünde ha goyim, ha zındık, fark etmez. 

Bu iki zihniyet, Ortadoğu’nun birbirini besleyen iki karanlık kutbudur. Biri olmadan diğeri var olamaz. Radikal İslamcıların varlığı İsrail’e “güvenlik” bahanesi verir; İsrail’in vahşeti ise radikal yapıların taban bulmasını sağlar. Kazanan emperyalizm, kaybeden ise mazlum halklardır.

SONUÇ: KURTULUŞ REÇETESİ ‘CUMHURİYET AYARLARI’NDADIR

İnsani değerlere, düşünce, inanç ve kanaat özgürlüğüne saygı duyan ve her iki “Siyonist ayrımcılığa karşı çıkan tüm samimi Yahudi ve Müslümanları tenzih etmeden geçmeyeyim.

Siyasi çıkarlar “cihat”, “şehadet” ve “hak mezhep” ambalajına sarıldığında, kitleler sorgulamadan ölmeye ve öldürmeye hazır hale getiriliyor. Teolojik fay hatları (Sünni-Şii, Goyim-seçilmiş Yahudiler gibi) bölge ülkelerinin birleşip küresel güçlere karşı durmasını engelleyen bir “iç fren” mekanizması olarak kullanılıyor. İslam dünyası kendi içindeki “öteki” ile uğraşmaktan, dışarıdaki jeopolitik tehditleri göremez hale getiriliyor. Oysa İsrail ve ABD gözünde ha Sünnisin ha Şii, ha Caferisin, ha Alevi..hiç bir önemi yoktur. Çünkü “Goyimden öte bir şey değilsin. Başka bir deyişle, sen kendi aranda ne kadar seçkin-seçkin olmayan Müslüman diye ayrılırsan ayrıl, Goyim olmaktan, hedefe oturtulmaktan öteye gidemezsin. Hele ki bir de Türk isen, yandığın gündür. O yüzden Türklüğümüz ve kültürel değerlerimiz, emperyalizme karşı yegane koruyucu zırhlarımızdır.

Ortadoğu’daki teolojik bataklığa saplanmamanın tek yolu Laikliktir.

Laiklik sadece bir yönetim biçimi değildir; aynı zamanda bir ulusun zihinsel bağımsızlığıdır. Eğer biz, Ortadoğu’daki yangına mezhep gözlüğüyle bakarsak, o yangın yarın bizim evimize de sıçrar.

Türkiye, İsrail’in Talmudik saldırganlığına karşı dururken, bunu “mezhep kardeşliği” üzerinden değil, uluslararası hukuk, insan hakları ve mazlum milletlerin dayanışması üzerinden yapmalıdır. İçeride ise, mezhepçi zehir saçan odaklara karşı devletin tüm mekanizmaları işletilmelidir.

Unutulmamalıdır ki; Tanrı tarafından seçildiğini iddia eden her grup, eninde sonunda başkalarını yok etmeye meyillidir. Bizim “seçilmiş” gruplara değil, “eşit yurttaşlara” ihtiyacımız var.

Atatürk’ün “Yurtta Sulh Cihan Sulh” ilkesi, sadece romantik bir temenni değil, bu kanlı coğrafyada hayatta kalmanın teolojik ve politik tek haritasıdır. Mezhepçilik yapanlar, Türkiye’nin haritasını parçalamak isteyenlerin kalemidir. O kalemi kırmak, her Cumhuriyet aydınının namus borcudur.

Kork, laiklikten korkandan.

© Veryansın TV