Değerli okuyucularımız;İnsanın dünyadaki en büyük imtihanlarından biri, sahip olduğu imkânlarla nasıl bir insan olduğudur.Kimi insana makam verilir, kimi insana servet, kimi insana yetki, kimi insana da insanlara hizmet etme sorumluluğu… Fakat unutulmamalıdır ki makam da servet de yetki de emanettir.Bugün oturduğunuz koltukta sizden önce başkaları vardı, sizden sonra da başkaları olacaktır. Bugün kapınızda bekleyen insan, yarın sizin bir kapının önünde beklemenize vesile olacak bir hayat yaşayabilir. Dünya böyledir; insan bazen yükselir, bazen alçalır, bazen veren olur, bazen alan.Bu yüzden kendinizi makamınızla büyütmeyin, insanları makamınızla küçültmeyin.Çünkü insanı yücelten koltuğu değil; ahlâkı, merhameti, adaleti ve tevazusudur.bir kapı kadar yakın, bir vicdan kadar uzakDüşünün…Hayatında büyük bir sıkıntı yaşayan bir insan, belki son umuduyla bir makamın kapısına gelir. Belki derdini anlatmak için günlerce cesaret toplamıştır. Belki evinde çaresiz bir anne, işsiz bir baba veya çözüm bekleyen bir aile meselesi vardır.Belki sizden büyük bir yardım istemiyordur.Belki yalnızca dinlenmek istiyordur.Fakat makam sahibi kişi, kapısını açmadığında; kulağı işitip kalbi duymadığında, insanı makamının gölgesinde küçülttüğünde asıl yara orada açılır.O insan kapıdan geri döner.Belki işi çözülmemiştir.Ama daha acısı, gönlü kırılmıştır.Başını öne eğerek, “Demek ki benim derdim kimsenin umurunda değil.” diye düşünebilir.Makam sahibi ise belki yaşananları kısa süre sonra unutacaktır.Fakat unutulmaması gereken şudur:Bir insanın unuttuğu gönül kırıklığı, Allah'ın ilminden çıkmaz.insanların unuttuğu hesapDünyada makamların bir süresi, koltukların bir ömrü, servetin bir sonu vardır.İnsan bugün güçlü olabilir, yarın güçsüz kalabilir.Bugün insanları kapısında bekletebilir, yarın kendisi bir kapının önünde bekleyebilir.Bu nedenle makam sahibi insan, koltuğuna güvenerek kibirlenmemelidir.Makam, insana üstünlük değil, sorumluluk verir.Yetki, insanları ezmek için değil, hakkı gözetmek için vardır.Zenginlik, insanları küçümsemek için değil, ihtiyaç sahibine el uzatabilmek için bir imkândır.Unvan, insanın değerini artırmaz; insanın davranışı unvanına değer kazandırır.Bir insanın önünde herkes susabilir. Herkes ayağa kalkabilir. Herkes saygı gösterebilir.Fakat........

© Van Havadis