Değerli okuyucularımız herkese dua ve selamla yazıma başlıyorum.
İkili oynamak, insanın yüzüne bakarak gülüp arkasından kuyusunu kazmasıdır. Kılıcı önden değil, arkadan saplamaktır. En tehlikeli düşman, saf düşman değildir; en tehlikelisi, dost maskesi takandır. Çünkü ikili oynayan, yalnızca bir kişiyi değil, güven fikrinin kendisini yaralar.
Adam satmak ise bu ahlâksızlığın kurumsallaşmış hâlidir. Menfaatin, sadakatin önüne geçtiği anda insan, artık bir şahsiyet değil; pazarlık konusu olmuş bir eşyadır. Bugün makam için, yarın para için, öbür gün korku için satılan adam; en sonunda kendisini de satar ama alıcısı kalmaz.
Resûlullah’ın (s.a.v.) şu ikazı boşuna değildir:
“Münafığın alâmeti üçtür: Konuştuğunda yalan söyler, söz verdiğinde sözünden döner, kendisine emanet edildiğinde ihanet eder.”
İkili oynayanın sicili işte tam da budur. Yalanla başlar, ihanetle tamamlanır. Ve bu bir karakter meselesidir; şartlar değişse de huy........

© Van Havadis