Bir ev düşünün…O evde yıllarca bir anne sabahlara kadar çocuğunun ateşini beklemiş, bir baba kendi ihtiyaçlarından vazgeçip evladının geleceği için çalışmış.Uykusuz geceler geçirilmiş, sofradaki en güzel lokma çocuklara ayrılmış, ayakkabının yenisi evlada alınırken anne-baba eskisiyle yetinmiş.Sonra çocuklar büyümüş…Anne yaşlanmış, baba güçten düşmüş.Ve bir gün evlat, anne ve babasına bakarken şöyle düşünmeye başlamış:“Artık çok yaşlandılar.”“Bize yük oluyorlar.”“Evde fazlalık gibiler.”“Bir bakım evine bıraksak daha iyi.”İşte insanın imtihanı tam da burada başlıyor.Çünkü anne ve baba, gençliklerinde sana nasıl baktıysa, yaşlılıklarında senin onlara bakman Allah'ın insana yüklediği büyük bir sorumluluktur.Kur'an-ı Kerim bu konuda son derece açık bir ölçü koyar:“Rabbin, yalnız kendisine kulluk etmenizi ve anne babaya iyilik etmenizi kesin bir şekilde emretti. Onlardan biri veya her ikisi senin yanında yaşlanırsa, kendilerine ‘öf!’ bile deme; onları azarlama; ikisine de güzel söz söyle.”(İsrâ, 17/23)Dikkat edin…Allah “onları terk etmeyin” demekle yetinmiyor.“Öf!” bile demeyin buyuruyor.Yani onların yaşlılığından, hastalığından, unutkanlığından, tekrar tekrar aynı şeyi söylemesinden, ihtiyaçlarının artmasından dolayı bıkkınlık göstermeyi bile yasaklıyor.Çünkü onlar sen küçükken senin ihtiyaçlarından bıkmadılar.Sen gece ağladığında seni susturmak için sabahladılar.Sen hastalandığında başında beklediler.Sen düştüğünde kaldırdılar.Sen korktuğunda seni bağırlarına bastılar.Şimdi sıra onlarda…YAŞLILIK, EVLADIN VİCDAN SINAVIDIRKur'an bir........

© Van Havadis