​Bugünlerde kelimelerin içini öyle hızlı boşaltıyoruz ki, kalbimizden geçen en saf duyguyu bile anlatacak söz bulmakta zorlanıyoruz. Ne zaman birinin gözlerinin içine bakıp "Seni seviyorum" desek, karşı tarafın zihninde hemen o bildik, şablonlaşmış senaryolar dönmeye başlıyor: Beklentiler, kıskançlıklar, sahiplenme arzusu ve o yoğun, insanı boğan tutku... Yani uzun lafın kısası, herkes meseleyi hemen "aşk" parantezine alıveriyor.​Oysa benim bahsettiğim şey o değil.​Aşk dediğimiz duygu, doğası gereği biraz bencilce. İçinde bir talep barındırıyor; görülmek istiyor, karşılık bekliyor, sınırları........

© Van Havadis