Öyle acı çekiyorum ki, içimdeki bu acıya artık dayanamıyorum ve kaçacak yer arıyorum. Türlü bahaneler üretiyorum kendime. Çevremdeki insanlara bağırıyorum durduk yere, yaptıkları hareketlere çeşitli kulplar takıyorum mesela, çok alakasız sohbetlerin içinde buluyorum kendimi kafam dağılsın diye...

Aslında hepsinin tek bir sebebi var: Vatan sancısı...

* Terör mağduru bir ailenin çocuğu olarak 18 yaşımdan beribir farkındalıkoluşturmaya çalıştım hep. Kato'dan Hakkari'ye, Hakkari'den Siirt'e her yeri gezdim. Hendek operasyonlarından hemen sonra 2016 kasım ayında bölgeyi kendi imkanlarımla görmeye gittim, daha sonra güneydoğu ve doğudan çeşitli dava dosyaları alarak bölgenin nabzını tutmak için kendimce çabalar gösterdim. Vatansever devletçi Kürt arkadaşlarım oldu, evlerinde misafir oldum, sabahlara dek 90'larda yaşanılan terör olaylarını ve ödenen bedelleri konuştuk, yaylalara çıktık, baskınların yapıldığı köylere gittik, emekli korucularla konuştuk, örgütün kurtarılmış bölge deyip temizlenen yerleri gezdik... Ve daha nicesi... Böyle böyle 30 yaşıma geldim. Çok acılar gördük, nice vatan evlatlarını buz gibi toprağa kendi ellerimizle koyduk, geride kalanların yüzlerine bakarken acıdan ciğerlerimiz yerinden........

© Ülkücü Medya