Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr

Στις πολιτισμικές σπουδές τα μαζικά φαινόμενα είτε αφορούν θρήνο είτε χαρά, μελετούνται με προσοχή, όχι με απαξίωση. Κι αυτό ισχύει και για τον μαζικό θρήνο στην Αμερική κυρίως για την Ντόλι Πάρτον, την δημιουργό μερικών από τα πιο βιωματικά τραγούδια στην μουσική που υπηρέτησε.

Η Αλεξίου έχει περιγράψει σε μία από τις αναμνήσεις της πως την περίοδο που πέθανε ο πατέρας της και εργάζονταν με τη μάνα στα χωράφια ανέβηκαν σε ένα ύψωμα: Βρε Χαρούλα, της είπε αστειευόμενη αλλά αποκαλύπτοντας μέσα από το “παιχνίδι” που πρότεινε, τον φόβο της για την ζωή μιας νέας χήρας στον σκληρό κόσμο που την περίμενε ν’ αναθρέψει ένα παιδί που ήταν μάλιστα θηλυκό κι εκείνο. «Έλα να φωνάξουμε βοήθεια να δούμε θα ακούσει κανείς;». Η λέξη, επαναλαμβανόμενη έγινε ηχώ, που πέρασε πάνω από σπαρτά και λόφους, έγινε έκκληση, έγινε κραυγή. Δεν ανταποκρίθηκε κανένας.

Η ιστορία αυτή γέννησε την μπαλάντα της Ιφιγένειας, το νεαρό κορίτσι που αρνιέται την Αυλίδα ηγούμενο από την μητέρα, αλλάζοντας ρόλο μετά την επιτυχία του και αρνούμενο σε μια εμφατική δήλωση αληθινής αυτονομίας, σε ένα από τα σημαντικότερα «τελειώματα» της τραγουδιστικής μας γραμματείας, τ’ αρχηγηλίκια τελικά, άρνηση που αν είναι ουσιαστική περιλαμβάνει πάντα και μας σε αυτόν τον ρόλο. Είναι πολύ ευκολότερο στους στίχους, στη γραφή, κι αυτό συνδέεται με τον θεραπευτικό της ρόλο, τον θεραπευτικό ρόλο της τέχνης γενικά, που αυξάνει το βάρος του συμβολισμού, το κράτημα στη ζωή ενός άλλου ορίζοντα.

Ερχόμενη από μία άλλη μουσική παράδοση, κι έναν άλλον πολιτισμό, κυοφορώντας όμως τις ίδιες ανθρωπολογικές σταθερές και αυτό που οι πολιτισμικές σπουδές έχουν ονομάσει «μονομύθους» που στη λογοτεχνία (κι ανάμεσά τους το κατά Κάμπελ ορφανό ή απόκληρο παιδί που μέσα από ένα ταξίδι γεμάτο προκλήσεις τα καταφέρνει) που ξεπερνούν εποχές και σύνορα, η Dolly Parton έγραφε παρόμοια βιωματικά τραγούδια που στήριζαν στην εμπειρία την όποια ιδεολογία και σε άφηναν να την βρεις.

Βέβαια οι βλαχόμαγκες «που μας ξεβλάχεψαν» γύρω από το Κλικ την περιέγραφαν πάντα με την περιγραφή η γυναίκα με το πιο καβλωτικό επίθετο στον πλανήτη (Πάρτον) γιατί είχε γεννηθεί με μπούστο πλούσιο. Αλλά είχε γεννηθεί και με ταλέντο μεγάλο.

Η Πάρτον υπήρξε σε μεγάλο βαθμό γέννημα του αμερικάνικου Νότου αλλά με έναν τρόπο αποσυνάγωγο που δημιούργησε την επιτυχία. Οι γυναίκες εκεί μαθαίνουν να είναι γλυκομίλητες κι η Πάρτον δεν είχε την πολιτική λεκτική οξύτητα της Φόντα ή της Τόμλιν, με νεοϋορκέζικη νοοτροπία κι οι δύο (σχηματικά γράφοντας) δυστυχώς, και τόνιζε ότι δεν ήθελε να προσβάλλει και να αποξενώσει κανέναν. Αλλά απολίτικη δεν την λες, όσο κι αν τα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία της μιας εκδοχής την προβάλλουν έτσι, αφού έμμεσα μιλούσε μέσα από στίχους και την επιλογή της κάντρι, της λαϊκής μουσικής αυτής της γωνιάς του πλανήτη μας.

Δεν είναι μόνο η αδερφή της, η «φωνή της» στα κοινωνικά δίκτυα που έγραφε και γράφει αιχμηρές δηλώσεις κατά της Αλτ Ράιτ και του Προέδρου της αλλά είναι κι οι επιλογές της που φωνάζουν, επιλογές όμως ντυμένες με ευαισθησία και ταλέντο. Ως white trash (λευκό σκουπίδι, δλδ υποπρολετάρια από μια οικογένεια που δεν εκπλήρωνε την «προσταγή» της φυλής να άρχουν και να πετυχαίνουν), βίωσε έναν κόσμο επιβεβλημένης ηθικής........

© TVXS