Yeni bir eğitim-öğretim yılına başlarken yalnızca okulların kapılarını açmıyoruz. Aynı zamanda eğitime ilişkin alışkanlıklarımızı, öğretmenlik anlayışımızı, okul kültürümüzü ve öğrenciyle kurduğumuz ilişkiyi yeniden düşünmemiz gereken bir döneme giriyoruz.

Çünkü eğitim artık yalnızca müfredat değişiklikleriyle açıklanamayacak kadar büyük bir dönüşüm yaşıyor. Bugün eğitim dünyasında açık bir paradigma değişimi yaşanıyor.

Dünün öğrencisiyle bugünün öğrencisi aynı değil. Bilgiye ulaşma biçimleri, iletişim dilleri, öğrenme alışkanlıkları ve teknolojiyle kurdukları ilişki büyük ölçüde değişti. Bugün okullarımızda Alfa Kuşağı öğrenciler var. Dijital dünyanın içine doğmuş, bilgiyi farklı kanallardan tüketen ve geleneksel öğrenme yöntemleri karşısında farklı beklentiler taşıyan bir kuşaktan söz ediyoruz.

Bu nedenle eğitimde bugün en önemli meselelerden biri kuşaklar arasındaki doğru iletişimi kurabilmektir.

X kuşağı yönetici, Z kuşağı öğretmen, Alfa kuşağı öğrenci…

Bugünün okullarında giderek daha belirgin hale gelen bu tablo, aslında yeni eğitim paradigmasının en önemli başlıklarından birini ortaya koyuyor. Farklı dönemlerde yetişmiş, farklı iletişim alışkanlıklarına sahip kuşakların aynı okul çatısı altında ortak bir eğitim kültürü oluşturması gerekiyor.

X kuşağının tecrübesi ve kurumsal hafızası, Z kuşağı öğretmenlerin dinamizmi ve değişime açıklığı, Alfa kuşağı öğrencilerin dijital dünyayla kurduğu doğal ilişki doğru bir zeminde buluştuğunda güçlü bir eğitim ekosistemi ortaya çıkabilir.

Ancak bunun için birbirimizi anlamaya ihtiyacımız var.

Okul yöneticisinin yalnızca idari süreçleri yöneten bir kişi olması, öğretmenin yalnızca ders anlatması, öğrencinin ise pasif biçimde bilgiyi dinlemesi artık çağın ihtiyaçlarına cevap vermiyor.

Yeni eğitim anlayışı; birlikte düşünen, sorgulayan, üreten ve öğrenen bir okul kültürünü zorunlu kılıyor.

Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli de bu dönüşüm açısından önemli bir çerçeve sunuyor. Eğitim artık yalnızca akademik bilgi aktarımı olarak değerlendirilmiyor. Bilgiyle birlikte becerinin, değerlerin, karakter gelişiminin ve yetkinliklerin de kazandırılması hedefleniyor.

Öğrencinin ne bildiği kadar, bildiğini nasıl kullandığı da önem taşıyor. Eleştirel düşünebilen, problem çözebilen, dijital dünyayı doğru okuyabilen, iş birliği yapabilen bireyler yetiştirmek artık eğitimin temel hedefleri arasında.

Ancak en iyi müfredat bile sınıfta hayat bulmadığı sürece gerçek anlamını kazanamaz.

Eğitim politikalarının başarısı, öğretmenin öğrenciyle kurduğu ilişkiye bağlıdır. Özellikle Alfa Kuşağı öğrencilerle öğretmenler arasındaki etkileşim, önümüzdeki dönemin en kritik başlıklarından biri olacaktır.

Bugünün öğrencisini anlamadan ona ulaşmak mümkün değildir. Öğretmenin öğrencinin dünyasını, iletişim dilini ve öğrenme alışkanlıklarını tanıması gerekiyor. Öğrencinin de öğretmeni yalnızca bilgi aktaran bir otorite değil,........

© tv100