Bir ömür…

Dile kolay; kimi zaman omuzlarımda taş gibi bir memleket, kimi zaman avuçlarımda torunlarımın gülüşü...

Şimdi herkes gitti, derdim kaldı.

Otuz altı yıl boyunca gündüz gece çalıştım...

Şimdi ise bir huzurevinde, sessizliğin en tok haliyle baş başayım.

İnsan emekli olunca dinlenecek sanıyor!

Oysa emeklilik; bir köşeye atılmak değilse, nedir?

Dışarıda hayat akıyor, içeriye ise ancak yankılar düşüyor. Sanki her gün biraz daha unutuluyorum!

Adım “amca”ya, bazen........

© Turktime