Ekonomi biliminin o asık suratlı, rakamlara boğulmuş kasvetli dünyasını bir kenara bırakıp, son zamanlarda adeta bir pembe dizi kıvamında önümüze serilen tablolara baktığımızda, insan hayran kalmadan edemiyor. Ekranlara çıkan, pürüzsüz grafiklerle bezeli sunumlar yapan ve her şeyin ne kadar pürüpak, ne kadar kusursuz gittiğini anlatan ekonomi gurularını dinledikçe, içimizi tarifsiz bir huzur kaplıyor. Meğer ne kadar şanslı bir dönemden geçiyormuşuz da haberimiz yokmuş. Rasyonel zeminler, yapısal reformlar ve o meşhur programlara tutunmuş giderken, aniden gökyüzünde bir parıltı beliriyor ve ekonomiyi adeta bir Şimşek çarpıyor. Tabii bu öyle yıkıcı, fırtınalı bir çarpma değil; televizyonlardaki üstatların deyimiyle, bizi adeta aydınlatan, gözümüzü kamaştıran mali bir ışık seli. Biz faniler enflasyon canavarı var sanıyorduk, meğer yaşanan şey sadece rasyonel bir Şimşek çakmasından ibaretmiş. Gözlerimizi sıkıca kapatıp kalbimizi rasyonaliteye açtığımızda enflasyon düşüyor, gözümüzü açtığımızda ise her şey zamlanıyor; meğer ışık hızında yaşıyormuşuz da fark edememişiz. Bizimkisi tam bir Nasreddin Hoca hesabı; ekonomi modelinin doğurduğuna inanıyoruz da zammın aniden çarptığına mı inanmayacağız?

Bu muazzam mali aydınlanmayı en net hissettiğimiz yerler, şüphesiz akaryakıt istasyonlarıdır. Eskilerin o meşhur "Ben hep elli liralık alıyorum" efsanesi, rasyonel programın Şimşek hızı sayesinde nihayet tarih oldu ve yerini o çok daha popüler olan "Ben hep beş yüz liralık alıyorum" tesellisine bıraktı. Gerçi artık istasyonda beş yüz liralık yakıt istediğinizde, depo kapağından içeriye damlayan bir sıvı değil, sadece rasyonel yönetimin o pürüpak ve muazzam kokusu oluyor. Pompa görevlisinin yakıt tabancasını depoya tutmasıyla, o morumsu kırmızı renkli iki yüz liralık banknotların cüzdandan birer ikişer adeta buharlaşması, serbest piyasa ekonomisinin en estetik doğa........

© Turktime