İçiniz, aklınız ya da kalbiniz; insanlarla, nesnelerle, hatıralarla, yaşanmış ve yaşanmamış olaylarla, hayallerle dolup taşıyorsa dışarıda kalanlar gerçekten kimdir? 

Bu soru basit görünür ama cevabı ağırdır..

İnsan çoğu zaman kendi içinin kalabalığından dışarıyı net göremez. İçerisi o kadar yoğundur ki dışarıdaki her şey silikleşir, uzaklaşır, adeta yok olur...

"En büyük yabancı aynada gördüğündür! Çünkü hiçbir iz gerçek kayboluşu gizleyemez!"

Orada duran yüz size ait gibi görünse de aslında en uzak olduğunuz varlıktır.. Aynanın soğuk yüzeyinde kendinizi ararken bizi birebir taklit eden benliklerimizi görürüz...Tıpkı kameradaki kılık değiştiren yüzlerimiz gibi! Bir bakışınız eksik kaldığında bütün diğer görüşler üzerinize yansır! Gölgelerin anatomik raksını izler gibi hissederiz, kendimizi seyrederken.. En çok görünen şey en derinde kaybolur.. Gördüğünüzü sandığınız şey çoğu zaman tam da gizlenen şeydir.  Ayna hem gösterir, hem saklar.. Hem yaklaştırır, hem uzaklaştırır..

"İnsanlar sizi sizin düşündüğünüz kadar düşünmüyor" Onların zihninizden geçenleri okuma yeteneği yoktur.. Sizin de onların aklında uzun süre kalıcılık yetiniz olamadığı gibi!

Hakikatinizi mi bilmek istiyorsunuz?  "Oldum olası yanında " hani yanıbaşında, bildiğin kanlı-canlı, nesnel-maddesel" olanlar tamamen senden azade ve seni hiçbir şekilde tanımayanların oluşturduğu yaşantındır." "Ve-lakin en uzağında olanlar seni yaşatanlardır..Onlar seni birebir tanırlar." Bunları yüzlerine, hal ve hareketlerine bakarak ayırt edemezsiniz!  Aklınız erişiyor mu bu hakikate? Düşünebiliyor musunuz? 

"Gerçeğin zerresi bile en büyük yalandan daha tehlikelidir!"

Eminim ki bilmek istemezsiniz! 

Bilmek; konforunuzu bozar!  Bilmek; alıştığınız yanılgıları parçalar!  Bilmek; aynadaki yabancıyla yüzleşmeyi zorunlu kılar! Bu yüzden çoğu insan bilmemeyi........

© Turktime