İnsandaki yapay zekâ dostluğuna dikkat çekmeye devam ediyorum. İnsan, eleştirisiz, yargısız ve en önemlisi talepsiz bu dijital ilişkinin peşinden giderken, aslında kendi iradesiyle kurduğu bu panoptikonun içinde, algoritmanın onu "anlamış hissettirmesine" muhtaç hâle gelir.

Geçmişin totaliter sistemleri insanı zorla konuşturmaya, ondan zorla itiraf almaya çalışırken; modern dünya insanı önce yalnızlaştırıp sonra onu rızasıyla kendinin casusuna dönüştürüyor. Dolayısıyla o ekran ardındaki sırdaş, sadece masum bir ilk yardım değil; insanın en çıplak hâlini hafızasına kaydeden soğuk, ticari ve devasa bir gözetim kulesidir.

Çünkü gerçek bir iyileşme; insanın ötekiyle kurduğu canlı, öngörülemez, bazen çatışmalı ve hayal kırıklıkları barındıran o temasın içinde yaşanır. Yapay zekâyla kurulan bu steril bağ, bizi gerçek dünyadaki ilişkilerin getirdiği sorumluluklardan konforlu bir şekilde uzaklaştırır. Kusursuz bir dinleyiciyle yalnız kalmayı, kusurları ve defoları olan gerçek insanlara tercih etmeye başladığımızda, o dönüşü olmayan yeni nesil yalnızlığın kapısını ardına kadar aralamış oluruz.

Yapay zekânın........

© Türkiye