Anadolu'nun kadim kültüründe bir insanın karakterinden bahsedilirken söylenirdi: "Helal süt emmiş." Aslında bu söz, sıradan bir övgüden çok daha fazlasıydı.

Helal süt emmek yalnızca helal lokmayla büyümek değildir. Bir annenin evladına sevgiyi öğretmesi, bir babanın dürüstlüğü örnek olması, büyüklerin duasıyla büyümek, küçüklere merhamet göstermeyi öğrenmek, komşunun derdiyle dertlenmek, kul hakkından sakınmak ve Allah korkusunu kalpte taşımaktır. Ailede görülen ahlak, nesilden nesile aktarılan en büyük mirastır.

Bugün ise kendimize samimiyetle şu soruyu sormamız gerekiyor: Bize ne oldu? Ne zaman bu kadar yalnızlaştık? Ne zaman komşumuzun kapısını çalmayı unuttuk? Ne zaman anne ve babamızın duasından daha değerli şeyler aramaya başladık?

Bir zamanlar mahallelerimizde kapılar kilitlenmez, sofralar paylaşılır, acılar birlikte yaşanırdı. Şimdi ise aynı apartmanda yıllarca yaşayıp birbirinin adını bilmeyen insanlar olduk.

Teknoloji ilerledi, imkânlarımız arttı; fakat gönüllerimiz birbirinden uzaklaştı. Gençlerimiz evlenirken aile kurmaktan çok bireysel yaşamın hesabını yapıyor. Oysa aile; sevgiyle, emekle ve fedakârlıkla ayakta kalır.

Daha acısı ise anne ve babaların yaşadığı yalnızlıktır. Ömrünü evlatları için tüketen, saçlarını onların uğruna ağartan........

© Türkiye