Yazmaya başladığım an günlük tutmaya başladığımı hatırlıyorum. Yazmak bana öyle güzel, öyle şefkatli, öyle güvenli gelmişti ki. İstediğim her şeyi ifade edebilmek, korkusuzca söylemek içime tarifsiz bir huzur vermişti. Çünkü o yaşlarda çevremdeki yetişkinlerin beni ne dinlemeye zamanı vardı ne de beni fark etme gibi bir dertleri. Gözlerimin içine bakıp dikkatlice beni pürdikkat dinleyecekleri bir zaman dilimi için nelerimi vermezdim ki... Ömrüm hep dikkatlerini yeteneklerimle çekmeye çalışarak geçti.

Resim yarışmasında birinci oldum, şarkı ezberledim, yazar oldum. Birden fazla kitaplarım çıktı. Gazete ve dergilerde yazılarım yayımlandı. Ailemin ilgisini çekemedim.

Beni tanıyan ama yıllardır görüşmediğim bir lise arkadaşım beni bulup mesaj yazdı:

"Gurur duydum, lütfen imzalı kitabını bekliyorum..." Ailemden göremedim bu takdiri. Keşke babam gözlerimin içine bakıp "Aferin kızım, çok iyi bir yazarsın" deseydi. Heyecanla gazeteyi satın alıp bakın kızımın yazısı diye gururla gösterseydi. Evet biliyorum, benimle gurur duyuyor, çok seviyor. Ama benim istediğim gibi değil. Ve ben biliyorum ki, ölünceye kadar bu duyguyu hissedeceğim. Hissetmeye de gerek yok zaten. Konu nereden nereye geldi...

İşte yazmak belki bu yüzden tutkum. Küçüklüğümdeki o kız günlük tutmaya başladığında kendini özgürce ifade ettiğinde dünyalar onun oluyordu.........

© Türkiye