Bazı hesaplar defterde kapanır, gönülde kapanmaz. Zaman, paranın değerini değiştirebilir; fakat esirgenen bir iyiliğin hatırası, vicdanda aynı ağırlıkla kalabilir.

Adalet, insana hakkını verir; ihsan ise insanın kalbine dokunur. Adalet hayatın dengesidir, ihsan onun merhametidir. Biri borcu bitirir, diğeri yakınlığı başlatır. Haklı olmak bizi sorumluluktan kurtarabilir; fakat gönül yapmak bizi insanlığımıza yaklaştırır.

İnsan, sadece yaptığı seçimlerden değil, vazgeçtiği güzelliklerden de meydana gelir. Vicdan, bize kanunun sınırını değil, kalbimizin imkânını sorar. “Vermek zorunda mıyım?” diye düşündüğümüz yerde hayat bazen başka bir soru fısıldar: “Verebilecek durumdaysan neden vermiyorsun?” İşte gönül yapmak, mecburiyetin bittiği yerde iyiliğin kendi iradesiyle başlamasıdır. Bu başlangıç insanı hem özgürleştirir hem de çoğaltır ve iç dünyasını sessizce derinleştirir.

İnsan çoğu zaman yaptığı kötülükten değil, yapabileceği iyiliği ertelediğinden dolayı üzülür.

Gönül, insanın en sessiz fakat en gerçek aynasıdır. Orada yalnız verdiklerimiz değil, esirgediklerimiz de görünür. Kırılmış bir kalbin insandan götürdüğü şey hiçbir terazide tartılamaz; kazanılmış bir gönlün dünyaya........

© Türkiye