Günün ilk ışıklarıyla birlikte başlayan ve geceye kadar süren o amansız koşturmacayı bir anlığına düşünün… İşler, yetişmesi gereken teslim tarihleri, bitmek bilmeyen sorumluluklar, makamlar, hırslar ve birikimler… Kendimizi kaptırdığımız bu dünyevi girdapta sürekli bir şeylerin peşinden koşuyoruz. Fakat günün sonunda elimizde kalan tek şey; derin bir zihinsel yorgunluk ve içsel bir boşluk hissi oluyor.

Sahi, bunca telaş, bunca çaba ve uykusuz gece tam olarak ne için?

Bir an durup dünyevi işlerin o abartılmış ağırlığına dışarıdan baktığımızda, aslında ne kadar da geçici ve anlamsız olduklarını fark ediyoruz. Bugün uğruna uykularımızı kaçırdığımız, günlerce dert edindiğimiz, başkalarıyla kıyasıya yarıştığımız pek çok şey; yarın hatırlamayacağımız küçük detaylardan ibaret. İçinde kaybolduğumuz dünya, ne kadar büyütürsek büyütelim, bir nefeslik ömrün sığabileceği dar bir sahneden fazlası değil. Dünyayı gözümüzde büyüttükçe yükümüz ağırlaşıyor; oysa onu ait olduğu yere, yani küçüklüğüne çekebilsek, ruhumuz üzerindeki o devasa baskı bir anda hafifleyecek.

İşte tam bu anlamsızlık ve yorgunluk hissinin insanı boğmaya başladığı yerde, imdadımıza Rabbimizi anmak yetişiyor.

Rabbimizi hatırlamak, dünya hengamesinin ortasında ruha açılan en ferah pencerendir. Zihin dünyalık kaygılarla bulanmışken; kalpten........

© Türkiye