Çevremizde bu tarz insanlar hep vardır. Biraz sizde bir sızlanma emaresi görsünler, hemen kendi acılarını ceplerinden yerlere döküverirler. "Senin çektiğin ne ki? Bak bendekilere” deyip sizin acınızı, sızınızı ayaklarının altına alır ve kendi acılarını yeniden parlatıp ceplerine doldururlar. O cepler de yetmez! Neden? Çünkü yeniden anlatınca acılarını büyütmüştür... Nur topu gibi acılarını bu sefer heybesine doldurup sırtına yükler. Sonra ortamdan çeker gider. Bu insanlar genelde başkalarının acılarına, çektiklerine daima duyarsız olur. Çünkü onları hep kendi acılarına kıyaslayıp küçümser... Aslında o bir koleksiyoncudur. Dertlerini başkalarının dertleriyle yatıştırır ve hep bu yarışmada birinci olmak ister. Kazanmak için de cebindeki son "acıya" kadar harcar.

“Seninki de bir şey mi?" "Şimdi buna dert mi diyorsun?" gibi cümlelerin ardı arkası gelmez.

Aslında sizden istenen sadece şudur:

"Acını anlıyorum. Bu yaşadığın şey gerçekten zor olmalı. Ama geçecek..." gibi cümlelerle karşı tarafın yüreğine su serpilmesi...

Bırakın acılarınızı, dertlerinizi başkalarının acıları ile........

© Türkiye