Pandemi, ekonomik kriz, depremler, savaşlar, cinayetler… İş ve hayat stresi, gelecek kaygısı, acılar…Uzun yıllardır boğuştuğumuz bu dertler toplum olarak bizi mutsuzluğun dibine sürükledi. Artık herkes kendi hâlinde, bir bataklığa saplanmış, çıkmak için çabalıyor. Evet sokaklarda tablo böyle… Ancak dışarıdan bir gözle bakıldığında; Türkiye hızla ileri doğru koşuyor ama arkasında bağlı olan lastik sürekli geri çekiyor. Sanki bir şey, bir büyük başarı, bir mutluluk onu bu esaretten tamamen kurtaracak gibi…

Ülke olarak bir zafere ihtiyacımız olduğu kesin. Bütün halkın birlikte sevineceği, birbirine sarılıp çığlıklar atacağı… Dün bir nebze olsun bunu yaşadık. A Millî takımımız, 24 yıl sonra Dünya Kupası’na gidiyor. Kadromuza baktığımızda hepsi birer yıldız. Ve bizi o lastikten kurtaracak şey belki onlar olabilir. Size inanıyoruz çocuklar.

Gelelim Kosova maçına. Yolda kime sorsam fark atarız diyordu. Evet kâğıt üstünde öyle görünebilir ama günümüz futbolunda artık böyle bir şey yok. Taktik strateji ve ruh, yıldızları dolu bir takımı alt edebilir. Türkiye de bu maçta saygı duydu. Rakibini küçümsemedi, o alıştırdığı futbolu oynamadı. Evet atak........

© Türkiye