Gazeteciliğimin ilk yıllarıydı. Fiyatını kamunun belirlediği bildiğimiz somun ekmekler dışında süslü püslü, güllü çiçekli ekmekler yeni yeni vitrinleri süslüyordu. Aynı un, aynı maya, aynı fırın… Tek fark yoktu ama fiyatları daha yüksekti. O zaman çalıştığım gazetenin merkezi Mecidiyeköy’deydi. Hemen en yakında, Şişli’de bir fırına gittim. Çiçekli süslü ekmek haberi yaparken acayip bir iyilik hareketiyle karşılaştım. O fırının sahibinin her gün ekmeklerin en az yüzde 10’unu ihtiyaç sahiplerinin kapısına astırdığını öğrendim. Öyle habersizce. Askıda ekmek gibi, veren el alan eli görmüyor diye düşündüm. Fırının ustalarından biri dedi ki; hatta burada oturup da hastaneye gidemeyen yaşlı yoktur, patronumuz yapıyor bunları… O patron o zaman ünlü değil, sadece bir siyasi partinin hızla yükselen isimlerinden biriydi. Mustafa Sarıgül... Bir süre sonra, 1999 seçimlerinde Şişli’ye belediye başkanı olduğunda kimse pek şaşırmadı. Hele ben, hiç şaşırmadım. İyilik timsali, yoksul ve yaşlı dostu... Herkes ‘Çare’ diye kapısına koşuyordu. Herkes yoksul bir ailenin çocuğunun hızlı çıkışını kendileri için umut olarak gördüğünden ya da “Fakirin hâlinden anlıyor” diye düşündüklerinden, halk dostu bildikleri Sarıgül’ü seçtiler ve bu sebeplerin de etkisiyle 15 yıl boyunca o koltuktan hiç........

© Türkiye