Tevazu göstermekle tevazu sahibi olmak farklı şeylerdir
Din büyüklerimiz buyuruyorlar ki: "Tevazu güzeldir, zenginde tevazu daha güzeldir. Kibir çirkindir, fakirde kibir daha çirkindir."
Bir okuyucumuzdan şöyle bir mail aldım:
"Benim bir akrabam var, konuşurken hep 'Bu fakir, bu âciz, bendeniz' gibi ifadeler kullanıyor. Bu kelimeleri tevazu sahibi olduğu için mi söylüyor pek anlayamadım!.."
Şunu başta belirtelim ki; tevazu göstermekle, tevazu sahibi olmak farklıdır. Tevazu sahibi olmak iyidir, tevazu göstermeye çalışmaksa kötüdür.
Fakir, muhtaç demektir. Peygamber Efendimizin (sallallahü aleyhi ve sellem) Allahü teâlâdan istediği ve övündüğü fakirlik, her zaman, her işte, Allahü teâlâya muhtaç olduğunu bilmektir. Abdullah Dehlevi hazretleri, "Tasavvufta fakir, muradı olmayan, yani Allahü teâlânın rızasından başka dileği olmayan demektir" buyuruyor. (Dürr-ül-mearif)
Tasavvufta fakir, nafakası olmayınca, sabır ve kanaat eder.........
