Âmir bin Abdullah hazretleri, Tâbiîn-i kirâmdan bir büyük velîdir.

Bir gün bir kimse onu görüp istifâde etmeye gelmişti kendisinden.

Baktı ki, namâz kılıyor.

Büyük velî selâm verdi.

"Safâ geldin kardeşim!.. Bana bir şey diyeceksen çabuk söyle ki, işim âcildir" buyurdu.

"Hayırdır efendim, bu kadar âcil işiniz nedir?” diye sordu.

"Ölümü bekliyorum" buyurdu.

Ve yine namâza durdu...

Rûhunu, namazdayken vermeyi çok istiyor ve bunun için namazdan çıkmak istemiyordu.

Namazda vefât etti...

Bu zât, bir gün sevdiklerine;

"Âhireti görsem de îmânımda ve ibâdetlerimde bir artma olmaz” buyururdu.

Çoğu geceleri uyumazdı.

Ölüm ve âhireti düşünürdü.

Bu zâtın hiç uyumayıp geceleri hep ağladığını bilenler;

"Niçin uyumazsınız?" diye sordular.

“Cehennemin harâreti uykumu kaçırıyor. Cehennem, yakmak için insan beklerken, rahat uyuyanlara şaşıyorum" buyurdu.

Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...

© Türkiye