Çocukluğumuzda toprak sahada topa oynamaktan, tenha caddelerde top oynamaya ve bisiklet sürmeye kadar birçok aktivite ile sokaktaydık. Birilerini oyuna çağırmaya da geek olmazdı, tüm çocukların gözleri dışarıda olur, sesler duyulunca bir anda dolardı sokaklar, kurulurdu oyunlar.

Bugünün çocuklarının günü ise dar bir alanda geçiyor. Hatta bir güzergahta. Servis, okul, kurs, ev, ekran. Bu sıralamanın içinde genelde sokak artık yok.

Sokak aslında pazarlık etmeyi, sıra beklemeyi, kavga edip barışmayı, düşüp kendi başına kalkmayı öğrendiğimiz yerdi.

Peki, nasıl bu duruma gelindi? Aslında birkaç şey bir arada.

Önce şehir değişti. Bizim çocukluğumuzda nüfusun yarısından azı il ve ilçe merkezlerinde yaşıyordu; bugün onda dokuzundan fazlası şehirlerde. Bu artışın bir kısmı köylerin de idari olarak mahalleye dönüşmesinden gelse de akış böyle oldu. Köylerde okullar kapatıldı, halk şehre iteklendi. Bugün hanelerimizin yalnızca yüzde 10’dan biraz fazlası tek katlı bir yapıda oturuyor. Bahçeler gitti, apartmanlar geldi. Sokak da çocuğun alanı olmaktan çıkıp otoparka ve kalabalık yollara dönüştü. İmar mevzuatımız kişi başına 10 metrekare yeşil alan öngörürken; büyük........

© Türkgün