Biri hakkında bir şey yazarsınız; okur ama okumamış gibi davranır. Bazen okur, anlamaz. Daha kötüsü, anlamadığını da anlamaz. Söylediğinizden bambaşka anlamlar çıkarır, sonra kendi çıkardığı sonuca kızar.

Bir de üzerine tavır, afra tafra…

Sanki siz işinizi gücünüzü bırakmışsınız da özellikle onunla uğraşmaya karar vermişsiniz! Oysa mesele çok basit. Kamu adına bir görev üstleniyorsanız, yaptığınız iş de aldığınız kararlar da kamuoyunun değerlendirmesine açıktır.

Övgü geldiğinde kimse, “Bunu söyleyen kim?” diye fazla sorgulamıyor. Hatta normal şartlarda fikrine değer vermeyeceğiniz biri sizi övdüğünde bile insanın hoşuna gidebiliyor.

Ama eleştiri geldi mi meşhur söz hemen devreye giriyor: “Bir lafa bakarım laf mı diye, bir de söyleyene bakarım adam mı diye…” 

İyi de övgü geldiğinde neden söyleyene bakmıyoruz?

Mesele zaten kimin “adam” olup olmadığı da değil. Herkesin ölçüsü farklı. Asıl mesele söylenen sözün doğru olup olmadığıdır.  Hele konu kamu yönetimiyse… Hele konu ekonomi ve tarımsa…

Eleştiriyi yapanın kimliğinden önce, eleştirinin doğru olup olmadığına bakmak gerekir. Çünkü yanlış ekonomi politikasının bedelini yalnızca ekonomi yönetimi ödemez. Yanlış tarım politikasının bedelini yalnızca Tarım ve Orman Bakanlığı ödemez. Bedeli çiftçi, üretici, sanayici, tüketici ve sonunda ülke öder.

Geçmişte bir televizyon yayınında günün sözü olarak kullanılan bir cümle vardı: “Tamir........

© Türkgün