"İnsan, zulme ve güce karşı hakikatin safında yer almalıdır" minvalindeki pek çok ifadesi bu cümlenin temelini oluşturur." - Albert Camus * Bir tarafta yazar kasaların havada uçtuğu, doların ve enflasyonun yükseldiği 2001 ekonomik krizinde gelen sandıkta kesilen fatura ile siyaset sahnesinden silinen partiler; diğer tarafta yavaş yavaş ve sessiz sessiz gelinen orta sınıfın yok olduğu, gençlerin işsiz, emeklilerin geçim derdinde olduğu ekonomik çöküş dönemi; mutfaktaki yangına rağmen "bizden olsun" anlayışının, cebi boş olsa da "davası" ile avunan, hukukun üstünlüğünü, liyakati ve kurumsal güveni değil de sloganları ve kutuplaşmanın getirdiği suni güveni tercih eden bir kitlenin varlığı ki, tıpkı İbn-i Haldun’un dediği gibi... “Zulüm, umranın (medeniyetin) harabiyetidir; vergi adaletsizliği ve liyakatsizlik devletin çöküş habercisidir.” Bunun yanında, Kanadalılar madenlerimizi, Araplar topraklarımızı, Avrupalılar köprülerimizi, yollarımızı, bankalarımızı alırken de bir "siyasi bir fatura" kesilmesi gerekirken sandık sonuçlarının değişmemesi, seçmenin terazisinde başka ağırlıkların olduğunu gösteriyor olmalı. Zira, Bertolt Brecht’in dediği gibi; “En kötü cehalet, siyasi cehalettir. Siyasetle ilgilenmeyen cahil; hayat pahalılığının, unun, ilacın fiyatının siyasi kararlara bağlı olduğunu anlamaz"mış! ​Soruyorum, Güven olmadan yatırım, hukuk olmadan istikrar, liyakat olmadan kalkınma olabilir mi? Ya da bir ülke yalnızca sloganlarla kalkınabilir, bir toplum sürekli kutuplaştırılarak ayakta kalabilir mi? Eğer siyaset din üzerinden, kimlik üzerinden, korku üzerinden yapılmaya devam ederse; ekonomik gerçekler ne kadar ağır olursa olsun değişim zorlaşmaz mı? Montesquieu’nun belirttiği üzere; “Bir halkın özgürlüğü, o halkın yasalar karşısındaki eşitliğine ve adalete olan güvenine bağlıdır. Adaletin bittiği yerde korku hüküm sürer.” Bugün en büyük yanılgı eleştiriyi........

© Toplumsal