Yeni gömülen ölülerin mezarlarını gece vakti açıp, ölünün üzerinden çaldığı kefenleri, (nebbaşlık yaparak) kumaş pazarında satarak, geçimini sağlamaktadır.

Şehrin varlıklı ailelerinden birinin kızının vefat ettiğini duyduğunda, bu defadaki işten edineceği ipek kefenin kazandıracağı ganimetin hayaliyle, nebbaş gece yarısı aletlerini alıp mezarlığa gider. Fakat mezarı kazıp kefeni çözmeye başladığında, öldü sanılan kız, aslında tam olarak ölmemiş olacak ki, (Katalepsi - derin bir komadadır) mezardaki soğuk hava ve adamın dokunuşunun etkisiyle, yeniden dirilip gözlerini açar.

Yeniden dirilen kız panik ve korku içinde nebbaşın elini tutar ve "Sen kimsin, ben neredeyim?" deyip bağırır. Hayatında ilk kez mezarda canlanan bir ölüyle karşılaşan nebbaş, dehşet içinde kalır. Korkudan kalbi duracak gibi olur, dizlerinin bağı çözülür. Kulaklarındaki uğultu ve yaşadığı vicdani şok, nebbaşın ruhunda derin bir kırılma yaratır. Nebbaş, yaşadığı şokun etkisinden kurtulunca, kızı mezardan çıkarır, üstünü başını örtüp, onu sağ salim evine, ailesine ulaştırır.

Yaşadığı bu korkunç ve mucizevi olaydan sonra nebbaş, yaptığı tüm kötülüklerden, insanların acılarına saygısızlık etmekten, derin bir pişmanlık duymuştur. Şehrin en mübarek mekânı olan Ulu Cami’ye giderek, gözyaşları içinde bir daha nebbaşlık yapmayacağına dair tövbe edip, dürüst bir tüccar ve kendini hayır işlerine vakfetmiş bir şahıs olarak, yaşamına devam eder.

Belki de biraz gülümsenerek okunan bu dramatik hikâyedeki nebbaşlığın, tarihin sayfalarında kaldığı düşünülüyor olsa da, komşumuz İran halkının ölüleri ve canlılarının, nebbaşlığı aratan durumlar yaşıyor olmaları, insanlık adına utanılacak bir durum olsa gerek.

Uluslararası İran medyasında yer alan habere göre; İranlılar, ölülerine son vazifelerini yerine getirirken yüksek bedeller ödemek zorunda kalıyor ve hatta geçimlerini sağlamak için kendi mezarlarını satmak zorunda........

© Tigris Haber