Eskiden masalar kurulurdu. Zengin menülerden, şık sunumlardan bahsetmiyorum; iki sandalye, bir demlik çay ve masanın ortasına bırakılmış samimi bir sohbet... O masalarda memleket kurtarılır, dertler bölünür, sevinçler çoğaltılırdı. Kimse cebindeki telefona bakmaz, kimse bir sonraki dakikanın bildirimini beklemezdi. Göz gözeydik. Gözün içindeki o küçük ışıltıdan anlardık karşımızdakinin ne hissettiğini.

Geçen gün bir kafede oturdum. Yan masada dört kişi var. Yüzlerinde ne bir tebessüm ne de bir gerginlik... Hepsinin elinde........

© Tigris Haber