Enerjiden Kopuş

Enerji, yaşam bütünlüğü içinde insana olması gereken her şeyi zaten verdi. Vermediği ne kaldı? Seni eksik, yarım ya da tamamlanmamış bir varlık olarak bırakmadı. Aksine, seni pırıl pırıl, canlı, algılayan, hisseden ve varlığıyla temas kurabilen bir enerji yoğunluğu hâline getirdi. Üstelik bu oluşum bir anlık, geçici ya da rastlantısal bir süreç değildi. Milyarlarca yıl boyunca, adeta nakış nakış işlenerek meydana geldi. Evrenin bütün özellikleri, enerjinin bütün potansiyelleri sende toplandı ve eşsiz bir canlı formda vücut buldu.

İnsan, bu bütünlüğü yitirdiği anda yalnızca bir şey kaybetmez; bütün cazibesini, çekiciliğini ve anlamını da yitirir. Çünkü kıymet, sonradan eklenen süslerde değil, kendin olabilme hâlindedir. Bir güneş, yalnızca güneş olduğu için kıymetlidir ve güzeldir. Başka bir şeye dönüşmeye çalıştığında değil, kendisi kaldığında ışık saçar. Havva, toprak, tohum, ağaçlar, ormanlar ve nehirler de böyledir. Onları güzel ve değerli kılan, herhangi bir role girmeleri değil, kendi doğalarını bozmadan var olmalarıdır.

Kendisi Olmak Ve Değerin Kaynağı

Kendisi olmamış bir güneşin ne kıymeti olabilir? Işık vermeyen, ısıtmayan, bütünlüğü olamayan bir güneş, yalnızca boş bir cisimdir. Bozulmuş bir hava yaşam üretmez; sadece zehir üretir ve temas ettiği her şeyi zehirler. Aynı şekilde, kendisi olmaktan kopmuş bir toprak ya da bir tohum, doğurganlığını yitirir. Artık içinde hayat taşımaz, yalnızca şeklen vardır.

İnsan da bu yasadan muaf değildir. Doğal düzenin dışında, ondan kopuk bir varoluş mümkün değildir. Doğa kendisi olarak kaldığında üretir; insan kendisi olmaktan uzaklaştığında ise tükenir. Burada mesele ahlaki bir suç değil, varoluşsal bir sapmadır. Çünkü varlığın özü, kendi doğasına sadık kalmaktır.

Yapay Işık Ve Hakiki Işık Ayrımı

Işık, yalnızca parlaklık değildir. Işık yön verir, açığa çıkarır ve dönüştürür. Bu........

© Tigris Haber