Yine o cümle dolaşıyor dilimizde:

“Ah… nerede o eski bayramlar?”

Ama bu kez gel, bu cümleyi biraz durduralım.

Gerçekten neyi arıyoruz biz?

Çünkü belki de mesele bayramların değişmesi değil…

Bizim, içinde bulunduğumuz anı hissetme yetimizi yavaş yavaş kaybetmemiz.

İnsanın garip bir huyu var.

İçinde yaşadığı zamanı küçümser,

geçip gideni büyütür.

Bugün sıradan gelen, yarın özlem olur.

Bugün fark etmediğimiz, yarın “keşke”ye dönüşür.

Belki de yıllar sonra, bugün için de aynı şeyi söyleyeceğiz:

Oysa bugün, tam şu an…

Sevdiklerimiz hayattayken, aynı sofraya oturabiliyorken,

birbirimizin sesini duyabiliyorken…

Belki de tam da özlenecek zamanın içindeyiz.

Ama farkında değiliz.

Evet, inkâr edemeyiz.

Ekonomik zorluklar, hayatın yükünü ağırlaştırıyor.

Bir baba çocuğuna bayramlık alırken hesap yapmak zorunda kalıyorsa,

bir anne mutfak masrafını düşünüyorsa,

bir genç geleceğini kurmaktan çok geçinmeyi düşünüyorsa…

Orada bir eksiklik vardır.

Ve bu eksiklik yalnızca cebimizde değil, içimizdedir.

Çünkü insan, yalnızca yaşamakla yetinmez.

Yoksulluk, kaygı,........

© Tigris Haber