On August 24, Ukraine marks its Independence Day. In 2026 the date cannot be separated from the war that followed Russia’s full-scale invasion in February 2022. Yet another August comes to mind.

On August 21, 1968, Warsaw Pact forces entered Czechoslovakia and brought the Prague Spring to an end. I was in Košice. Soviet troops detained me and I was imprisoned for a time. What remains after 58 years is not simply the memory of tanks, but the discrepancy between what was happening and what the world still looked like. I wrote this Yiddish poem:

טשורבעס, נורמאַליזאַציע, בלאָטע און בליען / Tshurbes, Normalization, Mud and Blossoming

דער אױגוסט־פֿרי האָט דעמאָלט ניט אױסגעזען װי אַ נײַער פרק אין דער געשיכטע, די גאַסן זײַנען געבליבן אוליצעס, די הײזער אומבאַרירט נאָר די סלאָװאַקישע פּנימער זײַנען פּלוצם פֿאַרדרײט געװאָרן ־

That August morning did not look, back then, like a new chapter in history. The streets remained ulitses, the houses untouched, only the Slovak faces were suddenly twisted—

די װעלט האָט געשטאַנען אױף איר אָרט אָן צו באַגרײַפֿן װאוּ זי שטײט און אָטעמט.. טאַנקען זײַנען געפֿאָרן װאוּ נאָך נעכטן אױטאָבוסן און מענטשן, אַ באַפֿעל האָט איבערטראָטן אַ גרענעץ,

the world stood there in its place, unable to understand where it stood and breathed. Tanks drove where only yesterday buses and people had passed; an order had crossed a border,

אָן זינען, מיט אַ טעם פֿון פֿרעמדער אװירה ־ דער שטױב האָט זיך אױפֿגעהױבן, די פֿענצטער אָן ענטפֿער, שטום, אַ גאַנצע מדינה האָט אַנטדעקט אַ טאָג און פֿאַרלאָזט ניט דעם נעכטן. זײ האָבן מיך פֿאַרכאַפּט אין קאָשיצע

without meaning, with the taste of a foreign avira— dust rose, the windows unanswered, mute; an entire country discovered a day without leaving yesterday behind. They caught me in Košice,

אָן קײן אַנונג פֿון די געשעענישן, אפֿשר דװקא קײנער האָט געװוּסט װאָס איז פֿאַרגעקומען, מע קען פֿאַרמאַכטן די טירן פֿון אַ טורמע ־ ניט װאָס קומט פֿאָר אינװײניק, ניט װאָס גײט אָן אין דרױסן.

with no notion of what was happening; perhaps, indeed, no one knew what had happened. The doors of a prison can be shut— not what happens inside, nor what is going on outside.

The uncertainty was perhaps the strangest element.

די זעלנער האָבן געטראָגן געװער, באַקומען באַפֿעלן, זײערע אױגן זײַנען געבליבן פֿול מיט אומבאַשלאָסנקײט. װער זײַנען דאָ געװען די בײַזן ־ אַלע האָבן אױסגעזען װי קרובים דורך װערטער, תרבות, האַלטונגען,

The soldiers carried rifles, received orders, their eyes remaining full of uncertainty. Who were the wicked ones here? All looked almost like relatives through words, cultures, ways of being.

די װעלט האָט זיך אַריבערגעקערט אָן זיך צו באַװעגן ־ קאָשיצע, פּראַגאַ און דאָס לאַנד האָבן װײַטער געשטאַנען אױף דער מאַפּע ־ אַ װאָרט האָט זיך אַרײַנגעדרײט אין די געגנטן: דער טשורבעס, כאָטש קײנער װאָלט ניט פֿאַרשטאַנען װאוּהין

The world had turned over without moving— Košice, Prague and the country still stood upon the map. A word had twisted its way into those regions:........

© The Times of Israel (Blogs)