Να γατί τελειώνουν τα λεφτά στις 20 του μήνα
Ακούω στον πολιτικό διάλογο απίστευτες συγκρίσεις και παράλογα επιχειρήματα για το βιοτικό επίπεδο και την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων.
Αυτό που κυριαρχεί τελευταία είναι ότι τελειώνουν τα λεφτά μέχρι της 20 του μήνα.
Και αληθεύει αυτό για τις 3 κατηγορίες των ανθρώπων που περιγράφω
Τα πολύ χαμηλά και χαμηλά εισοδήματα που δεν καλύπτουν βασικές ανάγκες και δικαιολογημένα αισθάνονται αδικημένοι και που επίσης δικαιολογημένα επιρρίπτουν τις ευθύνες στο πολιτικό σύστημα.
Τα μεσαία εισοδήματα, που εξ ορισμού έχουν υψηλές ανάγκες, (πολύτεκνοι, ΑΜΕΑ, ειδικές περιπτώσεις, κλπ) που επίσης εξ ορισμού έχουν ανάγκες δυσανάλογες με την πραγματική τους παραγωγικότητα, και που πράγματι ξεμένουν στις 20 του μήνα και που βασίζονται στην κοινωνική πρόνοια για να ανταπεξέλθουν. Αυτοί επίσης επιρρίπτουν τις ευθύνες στο πολιτικό σύστημα, και έχουν μια βάση να το κάνουν.
Τα μεσαία εισοδήματα, με υπερβολική αυτοεκτίμηση, που αυθαίρετα ορίζουν υψηλές “ανάγκες”, δυσανάλογες με την πραγματική τους παραγωγικότητα, και που πράγματι ξεμένουν στις 20 του μήνα και καλά κάνουν. Αυτοί επίσης, αλλά και αδίκως, επιρρίπτουν τις ευθύνες στο πολιτικό σύστημα, γιατί ψυχολογικά τουλάχιστον έτσι δικαιώνονται στον καθρέφτη τους. Οι «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» και οι........
