Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο με προβληματίζει όχι μόνο η ποιότητα του πολιτικού διαλόγου στη χώρα, αλλά κάτι βαθύτερο: η ολοένα και μεγαλύτερη ένδεια νέων, επεξεργασμένων, κοστολογημένων και κυρίως εφαρμόσιμων προτάσεων.

Δεν αναφέρομαι στην έλλειψη δηλώσεων. Από αυτές έχουμε περίσσευμα. Ούτε στην έλλειψη προσώπων που επιθυμούν να πρωταγωνιστήσουν. Και από αυτά έχουμε πολλά.

Αναφέρομαι στην παραγωγή πολιτικής.

Στην ικανότητα να εντοπίζεις ένα πραγματικό κοινωνικό πρόβλημα, να το μελετάς, να ακούς την κοινωνία και τους ανθρώπους που γνωρίζουν το αντικείμενο, να επεξεργάζεσαι λύσεις, να τις κοστολογείς και τελικά να καταθέτεις μια πρόταση που μπορεί πράγματι να εφαρμοστεί.

Και κάπου εδώ αρχίζει ο μεγάλος μου προβληματισμός.

Έχουμε δημιουργήσει ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο ένα σχετικά περιορισμένο σύνολο ανθρώπων θεωρείται περίπου αυτονόητα ότι διαθέτει την απάντηση για όλα. Επειδή έχει ένα «ισχυρό» βιογραφικό. Επειδή πέρασε πολλά χρόνια μέσα στον κομματικό μηχανισμό. Επειδή ακολούθησε μια συνδικαλιστική διαδρομή. Επειδή υπήρξε συνεργάτης κάποιου υπουργού, σύμβουλος κάποιου άλλου ή επειδή απλώς βρίσκεται επί χρόνια κοντά σε ένα κέντρο αποφάσεων.

Και τελικά ο τίτλος μετατρέπεται σε τεκμήριο ικανότητας. Δεν είναι.

Οι μονίμως διαθέσιμοι

Υπάρχει μάλιστα και μια ιδιαίτερη κατηγορία του πολιτικού μας συστήματος.

Οι μονίμως διαθέσιμοι.

Διαθέσιμοι να είναι υποψήφιοι παντού και για τα πάντα.

Για βουλευτές. Για ευρωβουλευτές. Για δήμαρχοι. Για περιφερειάρχες. Για κάποιο επιμελητήριο. Για κάποια διοίκηση. Για κάποια θέση. Για οτιδήποτε, τέλος πάντων, μπορεί να τους διατηρήσει μέσα ή κοντά στο πολιτικό παιχνίδι.

Αλλάζουν εκλογική περιφέρεια, επίπεδο διοίκησης, πολιτικό ρόλο και, πολλές φορές, πολιτική αφήγηση με αξιοθαύμαστη ευκολία.

Σαν το ζητούμενο να μην είναι «πού μπορώ πραγματικά να προσφέρω;», αλλά «πού υπάρχει διαθέσιμη θέση για να είμαι υποψήφιος;»

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι ότι κάποιος επιθυμεί να προσφέρει από διαφορετικές θέσεις. Ούτε θεωρώ ότι ένας άνθρωπος πρέπει να περιορίζεται σε έναν και μοναδικό πολιτικό ρόλο σε όλη του τη διαδρομή. Η εμπειρία, η γνώση και η πραγματική διάθεση προσφοράς μπορούν να είναι πολύτιμες από διαφορετικές θέσεις ευθύνης.

Το πρόβλημα αρχίζει αλλού.

Όταν η πολιτική παρουσία μετατρέπεται σε αυτοσκοπό και η θέση προηγείται του περιεχομένου.

Όταν πρώτα αναζητούμε πού θα είμαστε υποψήφιοι και μετά αναρωτιόμαστε τι έχουμε να προσφέρουμε από τη συγκεκριμένη θέση.

Όταν η πολιτική παύει να αποτελεί μέσο προσφοράς και αρχίζει να αντιμετωπίζεται ως μια αδιάκοπη διαδρομή προσωπικής επιβίωσης μέσα στο δημόσιο προσκήνιο.

Και ίσως εκεί βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες παθογένειες του συστήματος: η πολιτική να μετατρέπεται από αποστολή με συγκεκριμένο περιεχόμενο σε καριέρα χωρίς συγκεκριμένο προορισμό.

Γιατί ο πολίτης δεν χρειάζεται ανθρώπους που είναι διαθέσιμοι για κάθε θέση.

Χρειάζεται ανθρώπους που είναι κατάλληλοι για τη συγκεκριμένη θέση.

Και όταν κάποιος θεωρητικά αποσύρεται, δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι πρέπει να τον αποχαιρετήσουμε.

Γιατί στην Ελλάδα τα περίφημα «χρονοντούλαπα της Ιστορίας» έχουν αποκτήσει πλέον περιστρεφόμενη πόρτα.

Ανοίγουν ξανά και ξανά.

Και πρόσωπα που θεωρούσαμε ότι ολοκλήρωσαν τον πολιτικό τους κύκλο επιστρέφουν ως σωτήρες, ως ανανεωτές ή ως φορείς του «καινούργιου».

Δεν υποστηρίζω ότι η ηλικία ή η προηγούμενη πολιτική παρουσία πρέπει να αποκλείει κανέναν. Το αντίθετο. Η εμπειρία είναι πολύτιμη.

Αλλά άλλο εμπειρία και άλλο........

© The Best News