Του Νίκου Νικολόπουλου

Χθες το βράδυ έφθασε το πρώτο, γεμάτο αγωνία μήνυμα:«Ο Γιάννης μπήκε εντελώς αιφνίδια στο χειρουργείο. Η κατάστασή του είναι πολύ δύσκολη. Όλοιοι φίλοι ας προσευχηθούμε…»Δεν προλάβαμε, όμως, να συνέλθουμε από την πρώτη ανησυχία. Λίγο αργότερα ήρθε τοαναπάντεχο, το αδιανόητο, το αβάσταχτο:

Ο Γιάννης έφυγε από κοντά μας…

Μέσα σε λίγα λεπτά, τα μηνύματα των παλιών ΟΝΝΕΔιτών άρχισαν να πέφτουν βροχή. Έναςολόκληρος ποταμός αγάπης πλημμύρισε τα τηλέφωνά μας. Και μαζί του ξεχείλισε η νοσταλγίαγια τα ανδραγαθήματα, τις σκληρές μάχες, τις μεγάλες συγκινήσεις και τα μεγάλα όνειρα τωναθώων και αγνών νεανικών μας χρόνων.Για εμένα ο Γιάννης Κουλούρης δεν ήταν απλώς ένας παλιός συναγωνιστής. Ήτανκαρδιακός φίλος, παιδικός φίλος, συνοδοιπόρος μιας ολόκληρης ζωής.Τον γνώρισα όταν ακόμη ήταν μαθητής. Εγώ τον έγραψα στη ΜΑΚΙ και κατόπιν στην ΟΝΝΕΔ.Από εκείνη τη στιγμή αρχίσαμε να περπατάμε μαζί έναν δρόμο γεμάτο ιδέες, αγώνες, ελπίδες,νίκες, αλλά και πικρές απογοητεύσεις. Εγώ, ως πρόεδρος τότε της νεολαίας της γαλάζιας γενιάς,ξαναέζησα αυτές τις ώρες, σαν κινηματογραφική ταινία, όλα όσα καταφέραμε, όσαονειρευτήκαμε, όσα πιστέψαμε και όσα υπερασπιστήκαμε.

Ήμασταν παιδιά τότε. Παιδιά που πίστευαν πως μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο. Και ίσως,με τον τρόπο μας, αλλάξαμε ένα μικρό κομμάτι του.Ο Γιάννης δεν υπέστειλε ποτέ ούτε τη γαλανόλευκη σημαία ούτε τα λάβαρα των ιδανικών καιτων αξιών μας. Από την ημέρα που τον υποδέχθηκα στα γραφεία της ΟΝΝΕΔ μέχρι και τηντελευταία ημέρα της ζωής του, έδινε καθημερινά τις........

© The Best News